Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 28 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 198/16

Uzasadnienie

Pismem z dnia 17 października 2016 r. skarżący M. F. i K. F., powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058), zwrócili się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. 1. "wszelkich toczących się w przeszłości bądź obecnie postępowań, wydanych decyzji dotyczących działek nr [...], [...], [...] przez Gminę [...] oraz inne instytucje państwowe.
2. 2. wszelkiej dokumentacji przekazanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wydz. II dotyczącej Sygn. akt II SA/Kr 1494/14 przez Gminę [...], Burmistrza [...], SKO w K. poprzez: wydanie kserokopii dokumentów, jedynie tych które zostały przekazane do tego postępowania (Sygn. akt II SA/Kr 1494/14).
3. 3. wszelkich toczących się w przeszłości bądź obecnie postępowań, wydanych decyzji dotyczących działki (miedzo-drogi) nr [...] przez Gminę [...] oraz inne instytucje państwowe.
4. 4. numeru drogi "[...] " w [...] (Gmina [...]) oraz czy w jakikolwiek sposób jest ona złączona z postępowaniem dotyczącym jaru ("[...] ")"

W odpowiedzi na powyższy wniosek Wójt Gminy [...] udzielił skarżącym M. F. i K. F. pismem z dnia 28 października 2016 r. następujących informacji:

1. 1. "Udostępnienie informacji w zakresie "wszelkich toczących się w przeszłości bądź obecnie postępowań, wydanych decyzji dotyczących działek nr [...],[...],[...] przez Gminę [...] oraz inne instytucje państwowe" nie jest możliwe ze względu na zbyt ogólnikowe sformułowanie wniosku. Jednocześnie zwracam uwagę na fakt, że informacje dotyczące działek gruntowych znajdują się w ewidencji gruntów i budynków, która obejmuje również dane o aktach normatywnych, prawomocnych orzeczeniach sądowych, decyzjach administracyjnych, aktach notarialnych, materiałach zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wpisach w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, na podstawie których dokonano aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Informacje te nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż znajduje do nich zastosowanie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629). Organem udostępniającym żądane informacje jest Starosta [...].
2. 2. Urząd Gminy [...] nie przekazywał żadnej dokumentacji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie oznaczonej sygn. akt. II SA/Kr 1494/4 i nie posiada wiedzy o dokumentacji przekazanej przez Burmistrza [...] czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.
3. 3. Udostępnienie informacji w zakresie "wszelkich toczących się w przeszłości bądź obecnie postępowań, wydanych decyzji dotyczących działki (miedzo-drogi) nr [...] przez Gminę [...] oraz inne instytucje państwowe" nie jest możliwe ze względu na zbyt ogólnikowe sformułowanie wniosku. Jednocześnie informuję, że obecnie Wójt Gminy [...] nie prowadzi żadnych postępowań administracyjnych dotyczących działki gminnej nr [...] w m. [...] które skutkowałyby aktualizacją danych w ewidencji gruntów i budynków. Aby udostępnić precyzyjne informacje o działce nr [...] w zakresie żądanym we wniosku, zawarte w ewidencji gruntów i budynków, Urząd Gminy [...] musi ponieść dodatkowe koszty związane z pozyskaniem materiałów powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, prowadzonego przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...]. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wzywam Państwa do uiszczenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej pisma opłaty w kasie Urzędu Gminy lub na rachunek bankowy Urzędu w [...]: nr [...] w kwocie 18,00 zł, odpowiadającej kosztom udostępnienia materiałów powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
4. 4. Ulica "[...] " jest drogą wewnętrzną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, nie posiadającą numeru ewidencyjnego właściwego dla dróg publicznych. Składa się z kilkunastu działek ewidencyjnych stanowiących własność Gminy [...]. Lokalizacja drogi nie ma związku z postępowaniami w sprawach zmian stanu wody na gruntach ze szkodą dla gruntów sąsiednich".

W dniu 4 listopada 2016 r. skarżący M. F. i K. F. dokonali wpłaty na rzecz Urzędu Gminy [...] kwoty 18,00 zł, stosownie do wezwania zawartego w pkt 3 pisma Wójta Gminy [...] z dnia 28 października 2016 r.

Pismem z dnia 16 listopada 2016 r., uzupełniając odpowiedź na wniosek w zakresie pkt 3, Wójt Gminy [...] udzielił skarżącym M. F. i K. F. następującej informacji:

"Gmina [...] stała się właścicielem działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w obrębie [...] na podstawie decyzji Wojewody [...] znak [...] z dnia 38.04.1992 r. stwierdzającej nabycie przedmiotowej działki przez Gminę [...] z mocy prawa zgodnie ze spisem inwentaryzacyjnym mienia ogólnonarodowego (państwowego), będącego we władaniu Gminnej Rady Narodowej w [...]. Na podstawie tej decyzji nastąpiła zmiana w ewidencji gruntów wpisu ze Skarbu Państwa na Mienie Komunalne Gminy [...].

W roku 2008 operatem założenia ewidencji budynków, lokali i modernizacji użytków nr [...] z dn. [...].02.2008 r. działka nr [...] zmieniła powierzchnię z 0,0975 ha na 0,0965 ha oraz użytki z S-RIVa o pow. 0,0044 ha, RIVa o pow. 0,0028 ha, Lslll o pow. 0,0081 ha, dr o pow. 0,0822 ha na RIVa o pow. 0,0077 ha, Lslll o pow. 0,0099 ha, dr o pow. 0,0789 ha.

Na podstawie decyzji Wójta Gminy [...], znajdujących się w zasobach operatu ewidencji gruntów i budynków obrębu [...]:

1. 1) znak [...] z dnia 12.07.2010 r. została zatwierdzona, ustalona protokolarnie w toku postępowania podziałowego granica działki nr [...] z działką nr [...];
2. 2) znak [...] z dnia 24.02.2011 r. została zatwierdzona, ustalona protokolarnie w toku postępowania podziałowego granica działki nr [...] z działką nr [...];
3. 3) znak [...] z dnia 30.01.2014 r. została zatwierdzona, ustalona protokolarnie w toku postępowania rozgraniczeniowego granica działki nr [...] z działkami [...], [...], [...].

Obecnie nie toczą się żadne postępowania dotyczące działki nr [...]".

Pismem z dnia 9 listopada 2016 r. M. F. i K. F., działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2pkt 4, art. 50 § 1 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wnieśli skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 17 października 2016 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucili Wójtowi Gminy [...] rażące naruszenie art. 10 ust. 1, art. 13 ustawy z dnia 6 września 20001 r. o dostępie do informacji publicznej, polegające na nieudostępnieniu żądanej informacji, której zakres został szczegółowo określony w złożonym wniosku.

Skarżący wnieśli jednocześnie o zobowiązanie Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku; ustalenie, że nieudzielenie informacji, nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od Wójta [...] na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący przedstawili stanowisko, że żądane informacje ponad wszelką wątpliwość są informacjami publicznymi, pytania były precyzyjne, a nawet gdyby okazały się nazbyt ogólnikowe – to należało wezwać wnioskodawcę do ich doprecyzowania. W ocenie skarżących załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej powinno nastąpić w sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2017 r. skarżący podtrzymali stanowisko prezentowane wcześniej, podjęli polemikę ze stanowiskiem zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, wnieśli o przeprowadzenie dowodu z akt II SA/Kr 1494/14. Skarżący zakwestionowali też ocenę, jakoby pytania zawarte we wniosku, w szczególności pytanie zawarte w pkt 3, były zbyt ogólnikowe.

W odpowiedzi na skargę z dnia 6 grudnia 2016 r. Wójt Gminy [...] wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu Wójt Gminy [...] powołał się na treść pisma z dnia 28 października 2016 r., jak również pisma z dnia 16 listopada 2016 r., w którym udostępnił informacje w zakresie pkt 3.

Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie prowadzone pod sygn. II SA/Kr 1494/14 dotyczyło skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 sierpnia 2014 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza [...] w sprawie odmowy nakazania Gminie [...] przywrócenia stanu poprzedniego wód. Postępowanie to zakończyło się prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2015 r. Gmina [...], a także skarżący M. F. i K. F. mieli w tym postępowaniu status uczestników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, ze zm.) w zw. z z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

1. 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
2. 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Wedle § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm., dalej u.d.i.p) przewiduje stosowanie do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przepisów p.p.s.a.

Odnosząc się do kwestii dopuszczalności skargi, zauważyć należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058, z późn. zm.) przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

W związku z tym przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., natomiast u.d.i.p. nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji, za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2 tej ustawy. W konsekwencji przyjąć należy, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, a ponadto nie są wiążące żadne terminy do jej skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego.

Skarga w niniejszej sprawie okazała się zasadna w zakresie odnoszącym się do pkt 1 wniosku skarżących z dnia 17 października 2016 r.; w pozostałym zaś zakresie podlegała oddaleniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawodawca przewidział w u.d.i.p. zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust.

2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej). W doktrynie wskazuje się, że zawiadomienie o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej jest uzasadnione w szczególności w następujących sytuacjach: 1) informacja objęta żądaniem wniosku nie stanowi informacji publicznej, 2) podmiot, do którego wniosek został złożony, nie posiada objętej jego żądaniem informacji publicznej, 3) zasady i tryb udostępniania informacji publicznej zostały odmiennie określone w innych ustawach w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p., 4) informacja publiczna została zamieszczona w BIP lub w centralnym repozytorium (zob. H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 239).

Skarżący nie ograniczyli zakresu skargi, toteż należało przyjąć, że odnosiła się ona do wszystkich punktów wniosku z dnia 17 października 2016 r. Gdy jednak chodzi o pkt 4, to skarżący ani w uzasadnieniu skargi, ani późniejszym piśmie procesowym w zasadzie nie kwestionują faktu, że informację, której ten punkt dotyczy, otrzymali. W ocenie Sądu pismo Wójta Gminy [...] z dnia 28 października 2016 r. w istocie zawiera – w pkt 4 – wnioskowaną informację. W tym zakresie nie ma zatem podstaw do stwierdzenia, by Wójt Gminy [...] pozostawał w bezczynności.

W uzasadnieniu samej skargi skarżący nie eksponowali też występującej – w ich ocenie – bezczynności Wójta Gminy [...] w zakresie pkt 2 wniosku z dnia 17 października 2016 r., natomiast kwestię tę podnoszą w późniejszym piśmie procesowym, przecząc informacji Wójta Gminy [...] – zawartej w pkt 2 pisma z dnia 28 października 2016 r. – że nie przekazywał on żadnej dokumentacji do sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1494/14, i nie posiada wiedzy o dokumentacji przekazanej przez Burmistrza [...] czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Odnosząc się do powyższej kwestii, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na dystynkcję między sprawą administracyjną i sprawą sądowo-administracyjną, a w konsekwencji na odrębność akt administracyjnych i akt sądowych, oznaczanych odmiennymi sygnaturami.

Sąd administracyjny – poza przypadkami określonymi w art. 106 § 3 p.p.s.a. – nie przeprowadza dowodów, lecz orzeka na podstawie akt administracyjnych. Akta sądowe nie zawierają zatem dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu; dokumentacja ta znajduje się w aktach administracyjnych, a te – po prawomocnym rozstrzygnięciu sprawy sądowoadministracyjnej – są zwracane organowi administracji publicznej. W aktach sprawy sądowoadmnistracyjnej, zakończonej prawomocnym wyrokiem, prowadzonej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie pod sygn. II SA/Kr 1494/14, nie ma zatem żadnej dokumentacji, stanowiącej podstawę rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Akta administracyjne obejmujące tę dokumentację zostały zwrócone organom administracji i, jak należy mniemać, są w posiadaniu organu pierwszej instancji, tj. Burmistrza [...].

Redakcja pkt 2 wniosku z dnia 17 października 2016 r. wskazuje, że dotyczy on dokumentacji przekazanej nie do akt administracyjnych, lecz do akt sądowych prowadzonych pod określoną sygnaturą. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze poczynione wyżej ustalenia, nie ma podstaw do kwestionowania czy też uznania za niewystarczającą informacji Wójta Gminy [...] zawartej w pkt 2 pisma z dnia 28 października 2016 r. W konsekwencji nie ma też podstaw do stwierdzenia bezczynności Wójta Gminy [...] w tym zakresie.

Jeżeli intencją skarżących było uzyskanie informacji o dokumentacji złożonej przez Wójta Gminy [...] i inne podmioty do akt administracyjnych – do akt postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 sierpnia 2014 r. – to ewentualny wniosek w tej mierze powinien przede wszystkim do tychże akt się odnosić. Poza tym warto zauważyć, że akta sądowoadministracyje są udostępniane stronom (uczestnikom) na podstawie art. 12a § 2 p.p.s.a., a akta administracyjne – na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. Ostatni z powołanych przepisów stanowi, że strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Jeżeli skarżący byli stronami postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 sierpnia 2014 r., to mają również prawo wglądu akta sprawy, możliwość sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów.

Prawo to może być realizowane w lokalu organu administracji publicznej, który prowadzi lub prowadził postępowanie administracyjne w sprawie. Stosowanie przepisów u.d.i.p. jest wyłączone wobec podmiotów, które mają szerokie prawo dostępu do akt postępowania w oparciu o regulacje procesowe k.p.a. lub p.p.s.a. (tak H. Knysiak-Molczyk, tamże, s. 245).

Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że wniosek o udostępnienie informacji w zakresie "wszelkiej dokumentacji" przekazanej do akt określonej sprawy indywidualnej w istocie nie spełnia wymogów formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W doktrynie podkreśla się bowiem, że: "Wniosek dotyczący udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w aktach sprawy powinien precyzować, o udzielenie jakiego rodzaju informacji wnosi wnioskodawca. Wniosek o charakterze ogólnym, w którym wnioskodawca wskazuje, iż żąda udostępnienia akt sprawy, czy też udostępnienia wszelkich informacji znajdujących się w aktach konkretnej sprawy, nie zawiera wskazania rodzaju informacji publicznej, której udostępnienia wnioskodawca się domaga, a wydaje się, że taki wymóg formalny dotyczący wniosku o udostępnienie informacji publicznej – choć nie został wprost wskazany – można wywieść z przepisów u.d.i.p." (H. Knysiak-Molczyk, tamże, s. 191-192). Pogląd ten, w ocenie Sądu, zasługuje na aprobatę.

W ocenie Sądu, Wójt Gminy [...] pismem z dnia 28 października 2016 r. oraz – przede wszystkim – pismem z dnia 16 listopada 2016 r. (doręczonym skarżącym w dniu 18 listopada 2016 r.) – udzielił skarżącym informacji w zakresie pkt 3 wniosku z dnia 17 października 2016 r. Informacja ta została udzielona przed upływem 14 dni od dnia wpłaty kwoty 18,00 zł na poczet kosztów pozyskania relewantnych materiałów. W tym zakresie nie ma zatem podstaw do stwierdzenia bezczynności Wójta Gminy [...].

W odniesieniu do pkt 1 wniosku skarżących z dnia 17 października 2016 r. Wójt Gminy [...] poprzestał na zawiadomieniu o niemożliwości udzielenia informacji z uwagi na zbytnią ogólnikowość żądania i na wskazaniu art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629), zgodnie z którym starosta udostępnia, w określonych formach, informacje zawarte w operacie ewidencyjnym. W ocenie Sądu zawiadomienia tego nie można zakwalifikować jako załatwienie wniosku skarżących. Pomiędzy informacjami, o których mowa w powołanym przepisie, a informacją objętą wnioskiem nie zachodzi bowiem pełna identyczność (wniosek dotyczy toczących się w przeszłości bądź obecnie postępowań oraz wydanych decyzji). Poza tym niezrozumiałe i trudne do pogodzenia z zasadą budzenia zaufania do władzy publicznej jest odmienne potraktowanie wniosków zawartych w pkt 1 i w pkt 3 pisma skarżących z dnia 17 października 2016 r., mimo że wnioski te są w zasadzie tożsame w swym brzmieniu, a różnią się jedynie zrelatywizowaniem do innych działek.

Sąd, uznając bezczynność Wójta Gminy [...] w zakresie pkt 1 wniosku skarżących z dnia 17 października 2016 r., stwierdził jednocześnie, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wójt Gminy [...] nie pozostawił bowiem wniosku całkowicie bez odpowiedzi, skierował do skarżących pismo z dnia 28 października 2016 r., w którym przedstawił swoje stanowisko.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.