Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 listopada 2020 r. H. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy J.. Skargę przesłano do właściwego organu pocztą elektroniczną na adres [...] Pismo zaczynające się od słów "zgodnie z procedurą postępowania przed sądami administracyjnymi..." nie zostało opatrzone podpisem.
W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego wezwaniem z 11 stycznia 2021 r. wezwano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi z 23 listopada 2020 r. przez: a) oznaczenie, że przesłane na skrzynkę mailową Urzędu Gminy J. pismo z 23 listopada 2020 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stanowi skargę, b) oznaczenie sądu, do którego skierowana jest skarga (art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), c) podpisanie skargi (art. 46 § 2a p.p.s.a.), wszystko pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W wykonaniu wyżej wymienionego zarządzenia, wezwanie z 11 stycznia 2021 r. doręczono skarżącej 12 stycznia 2021 r. za pośrednictwem systemu ePUAP. Tego samego dnia skarżąca w odpowiedzi przesłała skargę w załączniku do pisma przewodniego. W piśmie przewodnim wskazała: "a) pozew dotyczący UG J. jest skargą, b) edytuję skargę i wpisuję w treści: Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, c) przesyłam skargę podpisaną podpisem zaufanym". Podpisem zaufanym opatrzono jednak tylko pismo przewodnie. Pismo w załączniku stanowiące skargę nie zostało podpisane.
W tej sytuacji na zarządzenie sędziego wezwano skarżącą ponownie w piśmie z 12 marca 2021 r. (błędnie datowanym na 11 stycznia 2021 r.) do podpisania skargi z 23 listopada 2020 r., wyjaśniając, że w odpowiedzi na wezwanie z 11 stycznia 2021 r. skarżąca podpisała jedynie pismo przewodnie, pomijając załącznik, który zawierał skargę.
W piśmie z 14 marca 2021 r. zatytułowanym "Zawiadomienie" skarżąca przesłała załącznik w postaci dokumentu stanowiącego skargę, który ponownie nie został opatrzony podpisem (k. 89 – 94).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów pisma w postępowaniu sądowym jest jego podpisanie - przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Określony w ustawie warunek formy pisemnej uważa się za zachowany, jeżeli dokument elektroniczny został podpisany w sposób, o którym mowa w art. 46 § 2a (art. 12b § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 46 § 2a p.p.s.a. w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Stosownie do art. 46 § 2b p.p.s.a. zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę drogą elektroniczną. Skargę stanowił załącznik do pisma przewodniego. W przedmiotowym załączniku określono przedmiot skargi, zarzuty stawiane organowi oraz wnioski skargi.
W związku z tym, że podpis elektroniczny został złożony przez skarżącą jedynie pod pismem przewodnim, sąd dwukrotnie wzywał skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez podpisanie załącznika, pod rygorem odrzucenia skargi, przy czym w wezwaniu doręczonym 12 marca 2021 r. jednoznacznie sprecyzowano czynność, którą skarżąca winna była dopełnić celem skutecznego usunięcia braku formalnego skargi. Ponownie jednak skarżąca podpisała jedynie pismo przewodnie, pomijając podpis pod załącznikiem.
Na konieczność podpisania załącznika zawierającego treść skargi wskazuje literalna wykładnia art. 46 § 2a p.p.s.a., który stanowi o wymogu podpisania pisma procesowego, a nie pisma przewodniego, do którego załącznik stanowi pismo procesowe niepodpisane podpisem elektronicznym. W ocenie Sądu niewłaściwe zrealizowanie powyższego wymogu naprowadza na istotne wątpliwości co do treści woli strony w zakresie elementów konstrukcyjnych skargi (art. 57 § 1 p.p.s.a.).
Trzeba również zaznaczyć, że art. 46 § 2a p.p.s.a. odwołuje się do konieczności podpisania pisma wnoszonego w formie dokumentu elektronicznego. Definicję legalną tego dokumentu określa art. 3 pkt 2 ustawy z 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2020 r., poz. 346 ze zm.). Po jego myśli dokumentem elektronicznym jest stanowiący odrębną całość znaczeniową zbiór danych uporządkowanych w określonej strukturze wewnętrznej i zapisany na informatycznym nośniku danych. W przedmiotowej sprawie zasadnicza część komunikatu, w szczególności określenie przedmiotu skargi, zawarta była poza dokumentem podpisanym przez skarżącą.
Uznając zatem, że podpisanie pisma przewodniego nie czyniło zadość wymogowi podpisania skargi w sposób określony w art. 46 § 2a p.p.s.a., wobec prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwań, Sąd zobowiązany był skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Na podstawie art. 232 § 1 p.p.s.a. postanowiono zwrócić skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu.