Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 grudnia 2009 r. (znak: [...]), Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosków U. W., Z. H. i Z. H. potwierdził prawa wnioskodawców do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. H. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Pismem z dnia 19 sierpnia 2010 r. (data prezentaty na dokumencie) U. W. zwróciła się do [...] Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie z prośbą o udzielenie informacji, jakie czynności powinna przedsięwziąć, aby móc podjąć w imieniu brata J. H., przebywającego w USA, należną mu kwotę pieniężną w wysokości 6493,79 zł, przyznaną w drodze decyzji, jako rekompensata za mienie pozostawione na wschodzie. Skarżąca załączyła jednocześnie kopię paszportu brata, nr rachunku bankowego i pełnomocnictwo do pobrania tych środków.
Pismem z dnia 1 października 2010 r. (data prezentaty na dokumencie) U. W. ponownie zwróciła się o udzielnie informację w sprawie środków należnych J. H., którą to prośbę następnie powtórzyła jeszcze w piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r. (data prezentaty na dokumencie).
Pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. Wojewoda [...] poinformował U. W. o warunkach jakie musi spełniać osoba chcąca ubiegać się o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Ponadto organ wskazał, że o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. H. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej wystąpili jedynie skarżąca U. W., Z. H. i Z. H., wniosku zaś takiego nie złożył J. H.. Przedłożone pełnomocnictwo udzielone skarżącej przez jej brata J. H. obejmuje jedynie umocowanie do pobrania w jego imieniu pieniędzy z banku, nie obejmuje ono natomiast swoim zakresem upoważnienia dla skarżącej U. W. do występowania w postępowaniu dotyczącym prawa do rekompensaty w imieniu jej brata J. H.. Powyższą argumentację organ powtórzył w piśmie z dnia 23 kwietnia 2013 r. stanowiącym odpowiedź na kolejne pismo skarżącej z dnia 24 stycznia 2013 r. (data prezentaty na dokumencie).
W dniu 12 kwietnia 2013 r. skarżąca złożyła zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania, które następnie postanowieniem Ministra Skarbu Państwa z dnia 29 maja 2013 r. zostało uznane za bezzasadne.
W dniu 25 lipca 2013 r. U. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na niepotwierdzeniu w drodze decyzji prawa do rekompensaty J. H., w imieniu którego skarżąca występowała w toku postępowania, z tytułu pozostawienia przez M. H. nieruchomości położonej poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości K., woj. [...].
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Kr 178/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę z uwagi na fakt, że przedmiotowa skarga nie mieści się w żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm. W dniu 2 grudnia 2015 r. (data stempla operatora pocztowego) U. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ponownie skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Z treści skargi wynika, że w ocenie skarżącej Wojewoda [...], pomimo kierowanych przez nią wezwań, nie potwierdził w drodze decyzji prawa do rekompensaty J. H. przebywającego na stałe za granicą, w którego imieniu skarżąca występowała, z tytułu pozostawienia przez M. H. nieruchomości położonej poza obecnymi granicami RP.
Jako podstawę prawna skargi wskazała art. 227 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując to faktem, że w aktach sprawy brak jest wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. H. nieruchomości położonej poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości K. złożonego przez J. H.. Ponadto organ podniósł, że z akt sprawy nie wynika, aby którekolwiek z rodzeństwa, w tym U. W. działały w sprawie w imieniu J. H..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. póz. 270 ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W myśl zaś art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Oznacza to, że poza zakresem właściwości sądu administracyjnego mieszczą się te sprawy, które nie zostały wymienione w sposób enumeratywny w powołanych powyżej przepisach p.p.s.a.
Skargę na brak działań organu można wnieść tylko w sytuacjach opisanych w powołanych powyżej przepisach. W przeciwnym wypadku sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę.
Skarga U. W. nie mieści się w żadnej z kategorii skarg wymienionych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Przepisy te nie dopuszczają w ogóle możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności organu (lub ich braku) podejmowanych na podstawie przepisów Działu VIII kpa, w tym art. 227.
Pomijając jednak ten oczywisty błąd we wskazaniu podstawy prawnej skargi, stwierdzić należy, że także i z innych powodów skarga nie może być uznana za dopuszczalną. Jeśli bowiem przedmiotem pretensji skarżącej jest brak prawidłowej reakcji organu na jej wniosek o udzielenie informacji na temat obowiązujących procedur (jakie czynności powinna przedsięwziąć, aby móc podjąć w imieniu brata J. H., przebywającego w USA, należną mu kwotę pieniężną w wysokości 6493,79 zł, przyznaną w drodze decyzji, jako rekompensata za mienie pozostawione na wschodzie), to po pierwsze załatwienie takiego pisma nie podlega sądowej kontroli, a po wtóre na pismo to skarżąca uzyskała szczegółową odpowiedź.
Jeśli zaś przedmiotem skargi ma być brak działań organu w wydaniu decyzji potwierdzającej prawa J. H. do rekompensaty, to stwierdzić trzeba, że postępowanie administracyjne o takim przedmiocie nie zostało w ogóle wszczęte i nie toczy się. Rację ma bowiem organ wskazując, że J. H. stosownego wniosku nie złożył i nie uczyniła tego w jego imieniu skarżąca.
Stosownie do cytowanych wcześniej przepisów skarga na bezczynność lub przewlekłość musi dotyczyć konkretnego postępowania administracyjnego; jeśli takiego postępowania w ogóle nie było i nie ma, skarga, jako pozbawiona przedmiotu, nie jest dopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.