Uzasadnienie
Pismem z dnia 11 grudnia 2017 r. Ł. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w sprawie o wyrażenie zgody na nabycie nieruchomości rolnej (znak sprawy [...]).
Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność wyczerpania trybu z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), toteż – w wykonaniu zarządzenia z dnia 19 stycznia 2018 r. – skarżący został wezwany do przedstawienia takiego dowodu.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie (pismo z dnia 5 lutego 2018 r.) skarżący zaprezentował stanowisko, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wnoszenia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie na podstawie art. 37 k.p.a. Skarżący wyjaśnił nadto, że organ pozostawił podanie bez rozpoznania na podstawie art. 64 k.p.a., a w takiej sytuacji wnoszącemu podanie przysługuje ochrona prawna w postaci skargi na bezczynność organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W świetle powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Skarga jest zatem niedopuszczalna. Uzasadnia to odrzucenie skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Ustosunkowując się do argumentacji skarżącego zawartej we wspomnianym piśmie z dnia 5 lutego 2018 r., należy zgodzić się co do tego, że skarga na bezczynność może służyć również jako instrument do przedłożenia sądowi sporu o to, czy w ogóle są podstawy do wydania decyzji. Spór taki może powstać właśnie na tle odmiennej oceny wnioskodawcy i organu w odniesieniu do kompletności podania (i pozostawienia podania bez rozpoznania); ongiś, przed wejściem w życie art. 61a k.p.a., mógł on również powstać w razie odmiennej oceny co do istnienia sprawy administracyjnej tudzież legitymacji wnioskodawcy.
Ale pewna specyfika skargi na bezczynność w powyższych przypadkach bynajmniej nie oznacza, że "znika" ogólna i podstawowa przesłanka jej dopuszczalności w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia.
Jako że skarżący powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13, "wyjaśnić należy, że powołana uchwała rozstrzygała jedynie kwestię dopuszczalności i trybu zaskarżania do sądu administracyjnego pozostawienia bez rozpoznania podania, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. Nie oznacza to zaś, że w jakikolwiek sposób wyłączyła ona zastosowanie w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego pozostawienia podania bez rozpoznania, przepisu art. 37 § 1 k.p.a. Przeciwnie, skoro w uchwale tej przyjęto, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to przed wniesieniem skargi skarżący winien zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. wnieść zażalenie (obecnie – ponaglenie) na bezczynność organu, który pozostawił podanie bez rozpoznania" (wyrok WSA w Poznaniu z 20 lipca 2017 r., II SAB/Po 108/17, CBOSA; por. też np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 stycznia 2018 r., II SAB/Ol 131/17, CBOSA).
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.