Uzasadnienie
IISAB/Kr21/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 listopada 2010 r. (II SAB/Kr 101/10) zobowiązał Wojewodę do wydania w terminie jednego miesiąca aktu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...]. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku S.P. z dnia 30 marca 2005 r. Zostały wydane decyzje odmowne (decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 2007 r. i decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008 r.), które jednak zostały uchylone prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 17 września 2008 r. -VII SA/Wa 883/08).
Tuż przed wydaniem w/w wyroku przez WSA w Krakowie, w dniu 25 października 2010 r. Wojewoda wydał jednak decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2005 r. Od decyzji tej złożono odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W dniu 31 stycznia 2011 r. S.P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewody wraz z wnioskiem o ukaranie tego organu grzywną. Skarga ta została poprzedzona zażaleniem z dnia 10 grudnia 2010 r., wniesionym do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
S. P. wniósł o zobowiązanie Wojewody do przekazania akt sprawy i odwołania inwestora Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego oraz o ukaranie Wojewody grzywnami z powodu dalszej jego bezczynności. Skarżący uważa, że bezczynność Wojewody istnieje tym razem "na etapie postępowania międzyinstancyjnego", gdyż Wojewoda nie przekazał akt sprawy wraz z odwołaniem inwestora S.S. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewoda tłumaczy to tym, że akta znajdują się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie, przed którym toczy się postępowanie w sprawie zmiany sentencji decyzji z dnia [...] marca 2005 r.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Napisano tu, że przekazanie odwołania stanowi czynność materialno-techniczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1) i ustalają maksymalne terminy ich załatwienia: miesięczny i dwumiesięczny (art. 35 § 3). Zgodnie z art. 104 k.p.a. załatwienie sprawy następuje w drodze decyzji chyba, że kodeks stanowi inaczej.
Z przytoczonej tu regulacji wynika, że bezczynność organu administracji publicznej powstaje po upływie maksymalnych terminów do załatwienia sprawy, tj. do wydania decyzji administracyjnej, jeżeli organ sprawy nie załatwił. Błędne jest zatem twierdzenie skarżącego, że bezczynność może również polegać na zwłoce w przekazaniu akt odwołania i sprawy organowi drugiej instancji. Zwłoka taka nie jest bezczynnością w rozumieniu przepisów kodeksu i ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W analizowanej sprawie jest rzeczą bezsporną, że 25 października 2010 r. Wojewoda wydał decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Starosty W. z dnia [...] marca 2005 r., a więc załatwił sprawę z wniosku S.P.. W pierwszej instancji zatem jakakolwiek bezczynność nie wystąpiła. Nie może być również mowy o bezczynności organu II instancji, skoro w dacie wniesienia skargi nie dysponował on jeszcze aktami sprawy ani wniesionym odwołaniem.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).