Uzasadnienie
Skarżący A. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w rozstrzygnięciu sprawy znak: [...]
W wykonaniu zarządzenia Referendarza Sądowego, pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. - wezwano skarżącego - do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a., tj. wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie.
W odpowiedzi na ww. wezwanie z dnia 26 stycznia 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżący A. I. załączył kserokopię odwołania z dnia 5 grudnia 2016 r. od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 22 listopada 2016 r. (znak: [...]), postanowienia nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 7 października 2016 r. oraz postanowienia nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 28 października 2016 r.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o odrzucenie skargi jako niespełniającej wymogów formalnych, tj. z uwagi na niewyczerpanie trybu zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wymaga przy tym podkreślenia, że zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a. Dlatego też dla skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu, skarżący powinien uprzednio, a więc przed wniesieniem skargi – wyczerpać opisany powyżej tryb zaskarżenia (zob. tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1449/13, LEX nr 1346815).
Tym samym, wniesienie skargi w sytuacji niewyczerpania środków zaskarżenia sprawia, że skarga taka jest niedopuszczalna i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega ona odrzuceniu przez Sąd.
Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący A. I., pomimo skierowanego do niego wezwania, nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wyczerpał tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a., tj. wniósł do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W szczególności, w ocenie Sądu, za zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. nie może być uznane odwołanie z dnia 5 grudnia 2016 r. od decyzji nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 22 listopada 2016 r. (znak: [...]), którego kserokopię przedłożył skarżący przy piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. Decyzja ta została bowiem wydana przez organ już po wniesieniu przez A. I. skargi na bezczynność w rozstrzygnięciu sprawy znak: [...], zaś wniesione od niej odwołanie w dniu 5 grudnia 2016 r. stanowi – stosownie do treści art. 127 k.p.a. – odrębny, samodzielny środek zaskarżenia w toku kontroli instancyjnej.
Ponadto, z analizy akt sprawy wynika, że nie zawierają one dokumentu stanowiącego przedmiotowe zażalenie. Zdaniem Sądu, za takie zażalenie nie może również zostać uznane znajdujące się w aktach sprawy (k.
80) pismo skarżącego z dnia 6 października 2016 r., zatytułowane jako "wezwanie do wykonania wyroku". Za takim wnioskiem przemawia bowiem przede wszystkim fakt uczynienia adresatem tego pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] podczas gdy zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie powinno zostać skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Dodatkowo, także treść tego pisma świadczy o tym, że nie jest ono zażaleniem, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., a jedynie wezwaniem organu do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Kr 306/16). Na marginesie prowadzonych rozważań wskazać przy tym należy, że z uwagi na wniesioną przez skarżącego A. I. skargę do tut. Sądu, sprawa niewykonania ww. wyroku przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] będzie przedmiotem odrębnego postępowania (sygn. akt II SA/Kr 1587/16). Tym samym, w ocenie Sądu, skarżący w dniu wnoszenia skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nie wyczerpał opisanego na wstępie trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a., a w związku z tym złożoną przez niego skargę należało uznać za niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.