Uzasadnienie
Pismem z dnia [....] 2013 r. skargę na bezczynność przedsiębiorstwa [....] S.A. w K., polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 18 marca 2013 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy, wniosła L.C.. Skarżąca domagała się stwierdzenia bezczynności wyżej wymienionej spółki oraz zobowiązania jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że w dniu 18 marca 2013 r. wystosowano do [....] S.A. w K. wezwanie do podjęcia negocjacji zawierającej prośbę o udostępnienie kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych.
W odpowiedzi spółka wystosowała pismo z dnia [....] 2013 r. w którym poinformowała, że kserokopie materiałów archiwalnych, które posłużyły do zajęcia niniejszego stanowiska pozostają do wglądu w siedzibie [....] S.A. Oddział w B., po uprzednim telefonicznym umówieniu terminu spotkania. Wobec przedłużającej się bezczynności organu, pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r. zwrócono się z ponownym wnioskiem o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii elektroenergetycznych. Swoje stanowisko przedsiębiorca przesyłowy powtórzył w piśmie z dnia 2 maja 2013 r. Ograniczając prawo skarżącej do udostępnienia jej informacji publicznych, poprzez wprowadzenie warunku osobistego stawiennictwa w siedzibie spółki [....] naruszył przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie budzi wątpliwości, że żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy.
W odpowiedzi na skargę v S.A. w K. wniosła o umorzenie postępowania ewentualnie oddalenie skargi jako bezzasadnej. Pełnomocnik spółki poinformował, że pismem z dnia [....] 2012 r. [....] S.A. w K. uwzględnił skargę w całości, przedstawiając kserokopię dokumentacji techniczno – prawnej o udostępnienie której wnosiła skarżąca tj. dokumentacji, która posłużyła do zajęcia stanowiska wyrażonego w piśmie z dnia 2 maja 2013 r.
W piśmie z dnia [....] 2013 r. strona skarżąca podniosła, że [....] nie wykazał czy przesłana fragmentaryczna dokumentacja stanowi wszystkie informacje publiczne, posiadane przez uczestnika, mieszczące się w zakresie przedmiotowym złożonego wniosku. Dlatego też trudno uznać, aby skarga została w całości uwzględniona przez organ.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Postępowanie przed sądem podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi był wniosek L.C. z dnia [....] marca 2013 r. dotyczący udostępnienia kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych.
Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. nr 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast stosownie do art. 161 § 1 P.p.s.a. ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-2 tego przepisu lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe – pkt 3.
Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi, jeżeli po wniesieniu skargi zaistnieją okoliczności powodujące niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania sprawy. Postępowanie staje się bezprzedmiotowe niewątpliwie w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji bądź też dokonania czynności po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd. Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest bowiem stan z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności do tego momentu, czyni postępowanie w sprawie bezczynności bezprzedmiotowym (vide: uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08). Przedstawione wyżej sposoby rozstrzygnięć w sprawie ze skargi na bezczynność są uwarunkowane specyfiką postępowania z tej skargi, w którym - odmiennie niż w postępowaniu ze skargi na działanie organu - sąd uwzględnia stan faktyczny z daty wyrokowania.
W przedmiotowej sprawie nie zachodzi bezczynność organu, albowiem udzielił on żądanej informacji - co prawda po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego w treści art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2001, Nr 112, poz.1198) i już po dacie wniesienia skargi, ale przed dniem wyrokowania przez sąd. Istotnym jest także, iż zwłoka organu w udzieleniu odpowiedzi nie miała charakteru rażącego. Z akt wynika, że skarga została złożona za pośrednictwem organu w dniu 29 września 2013 r., natomiast informacji publicznej udzielono pismem z dnia 12 września 2013 r. Zatem w dacie wyrokowania przez sąd nie miała już miejsca bezczynność organu dotycząca niezałatwienia wniosku skarżącej z dnia 18 marca 2013 r. albowiem udzielono na niego odpowiedzi. W ten sposób została wyeliminowana bezczynność organu (a tym samym przedmiot skargi na bezczynność), a postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
W tym miejscu wskazać trzeba, że zakres przedmiotowy kognicji sądu w postępowaniu ze skargi na bezczynność jest ograniczony. Sąd nie obejmuje kontrolą merytorycznej zawartości udzielonej informacji publicznej, a jedynie władny jest oceniać, czy pokrywają się zakresy przedmiotowe wniosku i odpowiedzi organu. Taka zbieżność w sprawie niniejszej niewątpliwie ma miejsce, albowiem informacja przekazana skarżącej zawiera odpowiedź na kwestie podniesione w treści wniosku z dnia 18 marca 2013 r. Zauważyć należy, że skarżąca wnioskowała o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Nie wskazywała przy tym konkretnych dokumentów. W piśmie z dnia [....][....] S.A. w K. przedstawił kserokopie dokumentacji techniczno – prawnej, w tym między innymi umowę dostawy energii elektrycznej, wniosek o sprawdzenie i przyłączenie linii zasilającej, schemat przyłącza budynku mieszkalnego, zezwolenie na postawienie podpory i przelot linii niskiego napięcia itp.
Z powyższego jednoznacznie wynika, że organ nadesłał dokumenty będące w jego posiadaniu, a dotyczące budowy, posadowienia i przebudowy linii energetycznych. Co więcej skarżąca nie wskazała na konkretne dokumenty, których organ miałby nie przedstawić.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie prawa można uznać, w ocenie Sądu, długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. W niniejszym postępowaniu organ kolejnymi pismami odnosił się do wniosku skarżącej, a ostatecznie przy piśmie z dnia [....] 2013 r. przesłał kserokopię wnioskowanych dokumentów.
Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 149, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.