Uzasadnienie
Skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wnieśli: A.B., L.G., T.B., S.J. oraz Z.K.. Skarżący -będący dzierżawcami terenu na którym zlokalizowane są użytkowane przez nich blaszane garaże - w skardze zarzucili organowi administracji publicznej nieudzielenie odpowiedzi oraz odmowę rozpatrzenia dwukrotnie złożonego przez nich wniosku, dotyczącego zgody na wybudowanie murowanych garaży w miejscu istniejących garaży blaszanych i oddania im w użytkowanie wieczyste gruntu pod wskazane garaże.
Wobec powzięcia przez sąd informacji o śmierci skarżącej Z.K., sąd zawiesił postępowanie sądowe. W związku z ustaleniem następców prawnych zmarłej skarżącej, sąd postanowieniem z dnia 25 stycznia 2012 r. podjął zawieszone postępowanie.
Do akt sprawy złożone zostało oświadczenie skarżącego A.B. z którego wynika, iż cofa on złożoną do sądu skargę. Tożsame oświadczenie złożyli także J.W., E.W. oraz M.A. - tj. następcy prawni zmarłej skarżącej Z.K..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dnia 30.08.2002 r.; Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.d). Zatem, do rozpoznania mniejszej sprawy właściwy jest Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie, działający w oparciu o powołane wyżej przepisy p.p.s.a.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 3 § l p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt l-4a.
Tak określona dopuszczalność drogi postępowania sądowoadministracyjnego oznacza, iż sprawy o charakterze cywilnoprawnym nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Zarzucana skargą bezczynność Prezydenta Miasta K., zdaniem sądu nie odnosi się do sfery prawnej wskazanej w powołanym wyżej art. 3 § l p.p.s.a. Jak bowiem wynika z akt sprawy i treści skargi, skarżący w tej sprawie zarzucają bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości oddanej im obecnie w dzierżawę i zgody na wybudowanie na tym gruncie murowanych garaży, w miejsce istniejących garaży blaszanych.
Skarżący podnieśli nadto, iż ich zdaniem, przysługuje im możliwość skorzystania z prawa pierwokupu tej nieruchomości. Zdaniem sądu, tak określone żądanie skarżących dotyczy oceny możliwości nawiązania z Gminą Miasta K. stosunku cywilnoprawnego (zawarcia umowy o oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste). Oczywistym jest bowiem, że rozporządzenie nieruchomością przez jej właściciela następuje w drodze czynności cywilnoprawnej. Zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. jedn.:Dz. U. z 2010 r. Nr 102, póz. 651 ze zm.) oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego.
Należy więc podkreślić, że domaganie się przez skarżących od Prezydenta Miasta K. oddania im w użytkowanie wieczyste nieruchomości stanowiącej własność Gminy nie podlega załatwieniu w drodze wydania decyzji administracyjnej, bowiem nie jest to sprawa administracyjna (por. także wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18.06.2008 r.; sygn. akt II SA/Gd 125/2008; LexPolonica nr dok.: 1980142).
W świetle powyższych uwag i okoliczności, na podstawie art. 58 § l pkt l p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do zakresu właściwości sądu administracyjnego.
Odnosząc się natomiast do oświadczeń o cofnięciu skargi złożonych przez skarżącego A.B. oraz następców prawnych zmarłej skarżącej Z.K. tj. J.W., E.W. oraz M.A. j należy wskazać, że możliwość i dopuszczalność rozpoznania tych wniosków uzależniona była od oceny charakteru prawnego przedmiotu złożonej skargi. Skoro, jak wyżej wskazano, skarga ta w rzeczywistości odnosiła się do stosunków prawnych poddanych regulacjom prawa cywilnego, zatem odrzucenie tej skargi z tego względu, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, czyni bezprzedmiotowym rozpoznanie wniosków dotyczących cofnięcia skargi. Rozpatrzenie bowiem oświadczenia strony o cofnięciu skargi jest prawnie możliwe, jeżeli skarga jest w ogóle dopuszczalna.