Uzasadnienie
H. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo z dnia 10 czerwca 2014 r. zatytułowane "zażalenie" w którym powołując się na art. 37 § 1 kpa wskazała, że wnosi "zażalenie na przewlekłość postępowania i niezałatwienie sprawy terminie przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...] z 7 października 2013 r., znak: [...]."
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą, zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) przysługujących jej środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przypadku bezczynności organu lub przewlekłego postępowania środkiem zaskarżenia, o jakim mowa w w/w przepisie jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z jego treścią na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie skarżąca nie wystąpiła do organu wyższego stopnia kierując swoje zażalenie bezpośrednio do sądu. Sąd nie jest właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa, a skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona z pominięciem opisanego trybu jest skargą niedopuszczalną, podlegającą, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.