Uzasadnienie
Organizacja Międzyzakładowa nr [...]" w Wojewódzkich Ośrodkach Ruchu Drogowego z siedzibą w Ł. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Małopolskiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i wniosła o udzielenie informacji publicznej we wnioskowanym zakresie.
W uzasadnieniu strona skarżąca wyjaśniła, że wniosła o udzielenie informacji w zakresie:
- 1) liczby roboczogodzin przepracowanych przez egzaminatorów w miesiącach styczeń-październik 2022 r. z podziałem na oddziały (Nowohucka, Balicka, Oświęcim),
- 2) liczby egzaminów z podziałem na kategorie prawa jazdy w miesiącach styczeń-październik 2022 r. wg ich przeprowadzenia w oddziałach (Nowohucka, Balicka, Oświęcim).
W odpowiedzi uzyskała pismo z dnia 9 listopada 2022 r., w którym stwierdzono, że informacje objęte pkt 1 nie stanowią informacji publicznej. Tymczasem wnioskowane informacje związane są z okolicznościami mającymi wpływ bezpośrednio na sferę publiczną, jaką jest bezpieczeństwo ruchu drogowego oraz sytuację ekonomiczno-społeczną pracowników podmiotu publicznego, a ponadto pozwala na wykonywanie przez społeczeństwo funkcji kontroli procesów zachodzących Ośrodku jako instytucji publicznej w trosce o jej dobro, przejrzyste państwo i przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, w tym jawność działania administracji publicznej.
Małopolski Ośrodek Ruchu Drogowego w Krakowie wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zdaniem Ośrodka wyłącznie pytanie zawarte w pkt 2 stanowiło informację publiczną i na nie udzielono odpowiedzi. Informacje, o które strona skarżąca pytała w pkt 1 nie mają natomiast charakteru informacji publicznej. Odnoszą się one do wewnętrznych kwestii organizacyjnych Ośrodka i relacji pracodawca-pracownik, a nie dotyczy realizacji zadań publicznych. Informacje te dotyczą interesu strony skarżącej, ewentualnie pracowników będących członkami związku zawodowego i nie dotyczą jakichkolwiek osób trzecich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2023 r. poz. 259 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 z późn. zm. – dalej jako "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.ip. – z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2), lub w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.ip. decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też – w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej, lub, że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i p. nie znajdują zastosowania.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów k.p.a. jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.ip.). We wcześniejszym etapie postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest natomiast postępowaniem odformalizowanym, a przepisy u.d.i.p. nie wskazują jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. Wniosek o udzielenie informacji publicznej może więc przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest przedmiotem wniosku. Wobec braku jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o istocie takiego wniosku rozstrzygać winna jego treść. W żaden sposób nie dyskwalifikuje natomiast kwalifikacji wniosku, jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej, brak wskazania, że wniosek skierowany został w trybie i na zasadach przewidzianych w u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., I OSK 1621/16, CBOSA).
Poza sporem jest, że organ udzielił stronie skarżącej odpowiedzi na pytanie o liczbę egzaminów z podziałem na kategorie prawa jazdy, w tym zakresie nie może zatem być mowy o bezczynności organu.
Liczba przepracowanych przez egzaminatorów roboczogodzin, o które dodatkowo pytała strona skarżąca zasadnie zdaniem Sądu została oceniona przez organ jako informacja, która nie ma charakteru publicznego, dlatego odmowa jej udzielenia nie świadczy o bezczynności organu, ten nie ma bowiem obowiązku udzielania informacji pozbawionych publicznego charakteru.
Sąd zgadza się z organem, który wskazał, że informacja o liczbie przepracowanych przez egzaminatorów roboczogodzin jest absolutnie irrelewantna z punktu widzenia interesu publicznego. To, w jaki sposób Ośrodek układa stosunek pracy z egzaminatorami nie stanowi realizacji zadań publicznych, lecz jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę jest elementem organizacji pracy i dotyczy wyłącznie relacji pracodawca-pracownik. W świetle jednolitego orzecznictwa "nie budzi natomiast wątpliwości, że na podstawie u.d.i.p. niedopuszczalna jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów. Wniosek złożony w takim celu nie dotyczy sprawy publicznej, a żądane informacje nie powinny być udostępniane w trybie u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. tylko informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie" (por. m. in. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2021 r. w sprawie o sygn. III OSK 3943/21, wyrok NSA z dnia 7 lipca 2021 r. w sprawie o sygn. III OSK 3156/21).
Jeżeli żądana informacja jest natomiast istotna z punktu widzenia strony skarżącej, to ten partykularny interes również nie sprawia, że informacja zyskuje publiczny charakter, pomimo tego, że strona skarżąca jest organizacją związkową, reprezentującą zbiorowe i indywidualne prawa pracowników. Wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów te informacje dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, nie odnoszą się bowiem do "sprawy publicznej" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 lutego 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1311/21).
Reasumując powyższe rozważania, należało stwierdzić, że Ośrodek prawidłowo uznał, że informacje żądane przez stronę skarżącą w trybie u.d.i.p. dotyczącą liczby przepracowanych godzin przez pracowników Ośrodka stanowią informacje w prywatnej sprawie i zasadnie ich nie udostępniła. Nie pozostaje zatem w stanie bezczynności.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.