Uzasadnienie
- I. R. i P. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w postępowaniu prowadzonym pod znakiem: [...].
W odpowiedzi na skargę WINB w K. wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarżący nie wyczerpali przysługujących im w postępowaniu środków zaskarżenia w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W związku z powyższym skarżący zostali wezwani zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2014 r., by w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi uzupełnili brak formalny swojej skargi poprzez wykazanie, że przed wniesieniem skargi złożyli do organu wyższego stopnia zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 kpa. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącym 26 sierpnia 2014 r. W zakreślonym terminie skarżący nie odpowiedzieli na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie "ppsa", stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, bezczynności organu administracji, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie przewidzianym w art. 37 kpa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OSK 1401/08 (Lex Omega nr 466382) brak w aktach organu dokumentu świadczącego o wyczerpaniu przez skarżącego środków zaskarżenia stanowi podstawę do wezwania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi na podstawie art. 49 § 1 ppsa.
Skarżący, pomimo wezwania, nie wykazali, że przed złożeniem skargi na bezczynność WINB w K. złożyli zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez WINB w K. W związku z powyższym orzeczono jak sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.