Uzasadnienie
Skarżący W.Z. w dniu 26.02.2002 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy C. Zarzucił, że w dniu 30.12.1999 r. złożył w Urzędzie Gminy C. wniosek o pozwolenie na budowę wraz z kompletem dokumentacji. Mimo składanych do organu wyższego stopnia zażaleń na nie załatwienie sprawy w terminie i dwukrotnego wyznaczania terminu do załatwienia sprawy przez [...] Urząd Wojewódzki w K., decyzja w sprawie nie została wydana.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy C. wniósł o jej oddalenie, podnosząc między innymi, że w dniu [...].04.2002 r. została wydana decyzja w sprawie.
Na rozprawie w dniu 25 maja 2004 r. skarżący przyznał, że decyzja w sprawie została wydana.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
W myśl art. 149 omawianej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Z przepisu tego a contrario wynika, że wydanie przez organ decyzji wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania.
Dlatego też uznano, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i orzeczono jak w sentencji.