Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. ostateczną decyzją z dnia 13 października 1999 r. nałożył na Z.B. i E.B. obowiązek rozbiórki dobudowanej do istniejącego budynku mieszkalnego dobudówki o wymiarach 3,4 x 7,9 m. H.D. była stroną tego postępowania.
W dniu 30 marca 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. wystosował do zobowiązanych upomnienie, wzywając do wykonania nakazu rozbiórki. W dniu 20 lutego 2002 r. organ, stwierdzając niewykonanie obowiązku, wydał tytuł wykonawczy nr [....].
W piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r. H.D. wniosła do [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zażalenie na przewlekłe prowadzenie przez PINB postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia 6 marca 2015 r. znak: [....] Wojewódzki [....] Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpatrzeniu skargi H.D. na przewlekłe prowadzenie postępowania oddalił skargę.
Na skutek rozpoznania zażalenia H.D. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. uchylił w całości ww. postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W toku ponownie rozpoznawanej skargi H.D. na przewlekłe prowadzenie postępowania egzekucyjnego postanowieniem dnia 19 sierpnia 2015 r. uznał skargę za zasadną.
H.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na "przewlekłość postępowania egzekucyjnego" prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w N. domagając się "uznania skargi za zasadną i stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i bezczynności przez nieuzasadnioną przewlekłość postępowania", a także zasądzenia na rzecz skarżącej od organu sumy pieniężnej w kwocie 2000 zł oraz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca podała, że przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania w trybie art. 37 kpa w piśmie z dnia 22 grudnia 2014 r. złożyła zażalenie na bezczynność organu, które postanowieniem [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. zostało uznane za zasadne. Pomimo tego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. w dalszym ciągu pozostaje bezczynny i decyzja nakazująca rozbiórkę nie została wykonana w trybie zastępczym.
W odpowiedzi na skargę, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi, a w razie stwierdzenia przez sąd, że przewlekłość jednak zaistniała, wniósł o uznanie, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ wyjaśnił, że prowadził postępowanie egzekucyjne celem wykonania decyzji z dnia 13 października 1999 r., znak: [....], w której nakazał dokonać rozbiórki dobudówki do istniejącego budynku mieszkalnego przez Z.B. i E.B. W związku z niewykonaniem dobrowolnie w/w obowiązku w 2002 roku wobec zobowiązanych zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w administracji. W toku postępowania egzekucyjnego nałożono na Z.B. i E.B. grzywnę w celu przymuszenia ich do wykonania obowiązku wyżej opisanej rozbiórki. Ponieważ zobowiązani nie wykonali obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji ani nie zapłacili należności wynikającej z nałożonej grzywny organ skierował grzywnę do ściągnięcia w postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w stosunku do Z.B. i E.B. z powodu braku ze strony zobowiązanych środków pieniężnych na pokrycie dochodzonych roszczeń.
W dniu 5 marca 2007 r. PINB wniósł do Sądu Rejonowego w N. o wyjawienie majątku przez zobowiązanych. Następnie organ sporządził kosztorys rozbiórki oraz wystąpił do [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o przyznania środków na pokrycie kosztów wykonania zastępczego. Do dnia przesłania skargi, wniosek ten nie został rozpoznany. PINB w dniu 15 lipca 2015 r. wydał postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanych. Na postanowienie jw. zostało wniesione zażalenie do MWINB przez E.B.. W związku z powyższym akta postępowania egzekucyjnego 28 września 2015 r. zostały przekazane do organu wyższego stopnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszym rzędzie ocenić należało dopuszczalność skargi.
Stosownie do zasad ogólnych określonych w art. 3 § 2 pkt 3 w zw. z pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tych przypadkach.
Zgodnie z przepisem art.52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W postępowaniu administracyjnym środkiem takim jest zażalenie składane w trybie art.37 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Organ uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W przypadku postępowania egzekucyjnego rzecz przedstawia się inaczej.
Bezczynność i przewlekłość w postępowaniu egzekucyjnym została uregulowana w przepisach art. 6 § 1a i art. 54 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.) w sposób odrębny od regulacji ogólnej określonej w art. 3 § 2 pkt 3 w zw. z pkt 8 p.p.s.a.
Według przepisu art. 54 § 2 u.p.e.a. wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym, przysługuje skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ nadzoru (art. 54 § 5 zdanie pierwsze u.p.e.a.). Tylko na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie (art. 54 § 5 zdanie pierwsze u.p.e.a.) i tylko wtedy dopuszczalnym byłoby stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Art. 54 u.p.e.a. ma charakter przepisu szczególnego do art. 35 K.p.a. i wyłącza jego zastosowanie w sprawach prowadzonych na podstawie przepisów u.p.e.a.
W kontrolowanej sprawie [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2015 r. uznał skargę wniesioną przez skarżącą w trybie z art. 54 § 2 u.p.e.a. za zasadną. Skoro tak, to w świetle art. 54 § 5 zdanie drugie u.p.e.a. niedopuszczalnym jest zażalenie na postanowienie o uznaniu skargi za zasadną, a to w konsekwencji prowadzi do niedopuszczalności wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania egzekucyjnego w związku z art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. do sądu administracyjnego.
W przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność przez organ nadzorczy, postępowanie w tym przedmiocie się kończy. Organ egzekucyjny ma obowiązek zastosować się do wytycznych wskazanych w postanowieniu uwzględniającym skargę na bezczynność. Tak też wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. II OSK 3203/14 (orzeczenia.nsa.gov.pl.).
W tym stanie rzeczy należy uznać, ze skarga złożona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne - Sąd odrzuca skargę.