Uzasadnienie
W dniu 16 stycznia 2013 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga podpisana przez A.F. na bezczynność Starosty T. w prowadzonym przed nim postepowaniu znak: [...] w sprawie wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nr ewid. [...]obr. [...] w Z. W odpowiedzi na skargę Starosta T. wniósł o jej oddalenie, podnosząc miedzy innymi, że prowadzone przez Starostę postępowanie wyjaśniające zakończyło się wydaniem w dniu 13 lutego 2013 r. decyzji znak [...] o umorzeniu postępowania prowadzonego z wniosku B.J. o wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nr ewid. [...] obr. [...] w Z. Podniesiono, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek upoważnienia dla A.F. do występowania w imieniu B.J.
Zarządzeniem z dnia 13 marca 2013 r. wezwano A.F. do uzupełnienia - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi - braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu B.M. przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi z pouczeniem o treści art. 35 P.p.s.a.
Na to wezwanie wpłynął do Sądu odpis pełnomocnictwa sporządzonego przez notariusza, z którego wynika, że A.F. został upoważniony do reprezentowania B.M. w sprawie dotyczącej zwrotu działki nr [...] obr.[...] w Z., które nie obejmowało działania w jego imieniu przed sądami administracyjnymi.
Dodatkowo zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2013 r. Sąd wezwał zarówno A.F. jak i B.M. o udzielenie wyjaśnienia czy A.F. jest bratem, ojcem, synem lub wnukiem skarżącego B.M..
W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik B.M. radca prawny J.P. wyjaśnił, że A.F. nie pozostaje z B.M. w relacjach pokrewieństwa czy przysposobienia, nie jest jego rodziną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik, Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w imieniu innych osób, jeżeli brała udział w postepowaniu administracyjnym.
Skarga może zostać także wniesiona przez pełnomocnika strony. Art. 35 § 1 P.p.s.a. stanowi, że pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postepowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia.
Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga winna czynić zadość między innymi wymogom przewidzianym dla pisma procesowego. Stosownie do art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa.
W niniejszej sprawie obejmującej swoim przedmiotem zbadanie bezczynności organu administracji, skargę wniósł w imieniu własnym A.F., który nie jest stroną postępowania i nie spełnia też wymogów z art. 35 § 1 P.p.s.a do bycia pełnomocnikiem strony. Skarżący A.F. nie został upoważniony do reprezentowania B.M. w postępowaniu sądowym na żadnym jego etapie.
Dodatkowo z pisma z dnia 28 kwietnia 2013 r. pochodzącego od pełnomocnika B.M. nie wynika, by wolą B.M. było złożenie skargi przez A.F. w przedmiotowej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że skarga została wniesiona przez osobę do tego nieuprawnioną, która działając we własnym imieniu nie była stroną postępowania administracyjnego i nie mogła wnieść skargi na bezczynność.
Co istotne, o ile w postępowaniu sądowym dotyczącym oceny legalności wydanych i zaskarżonych decyzji (postanowień) Sąd ma prawo zbadać merytorycznie, czy osoba wnosząca skargę ma w tym interes prawny i stosownie do tego albo sprawę rozpoznaje merytorycznie, albo skargę oddala. Natomiast w sprawie, której przedmiocie jest ocena bezczynności organu, Sąd nie może merytorycznie badać samej sprawy, a więc nie może także odrębnie ustalać, czy organ administracyjny prawidłowo ustalił krąg stron. W sprawie ze skargi na bezczynność sąd administracyjny bada tylko samą okoliczność wydania aktu administracyjnego w sprawie.
Tym samym będąc pozbawionym możliwości merytorycznej oceny sprawy prowadzonej przez Starostę T., Sąd nie mógł badać okoliczności obejmujących prawidłowość lub nieprawidłowość uznania A.F. za stronę. Tym samym skoro w sprawie dotyczącej ustalania odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość A.F. nie był stroną, nie mógł ja stać się przy wnoszeniu skargi na bezczynność.
Dodatkowo należy jeszcze raz wskazać, że nawet wniesiona w tej sprawie skarga przez A.F. nie została od razu odrzucona, a Sąd podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy mimo wniesienia skargi przez skarżącego w imieniu własnym, nie działał on jednak jako pełnomocnik. Poszukiwania Sądu pozwoliły na bezsprzeczne ustalenie, że A.F. pełnomocnikiem B.M. w sprawie wniesienia skargi na bezczynność jednak nie był.
Wniesienie skargi przez osobę, która nie jest stroną ani pełnomocnikiem strony i okoliczności te można ustalić bez przeprowadzania postępowania dowodowego uzasadnia odrzucenie takiej skargi jako niedopuszczalnej.
Odrzucenie skargi na bezczynność nie zamyka drogi zaskarżenia dla strony w postępowaniu, którego bezczynność dana strona chciałaby zarzucić.
Mając powyższe na uwadze orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 P.p.s.a.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Ponieważ w tej sprawie skargę odrzucono, stąd Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu w wysokości stu złotych.