Uzasadnienie
W skardze skierowanej w dniu [...] 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Stowarzyszenie [...] w K. wniosło o stwierdzenie bezczynności Rady Miasta Krakowa i nakazanie jej rozpatrzenia skargi Stowarzyszenia w terminie 7 dni.
W skardze podano, że Stowarzyszenie w dniu [...] 2006 r. złożyło do Rady skargę na Prezydenta Miasta. Rada winna była załatwić skargę w terminie 30 dni lub powiadomić w tym terminie składającego skargę o przyczynach zwłoki i nowym terminie. Skarżącemu przysługuje uprawnienie otrzymania, w sposób określony przepisem art. 39 kpa, zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi stosownie do art. 237 § 3 i art. 238 § 1 kpa. Organ ma obowiązek doręczyć stosowne zawiadomienie, spełniony jest zatem wymóg z art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, skarga zatem jest - na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa dopuszczalna. Stowarzyszenie w dniu [...] 2006 r. wniosło do SKO w K. zażalenie na bezczynność Rady.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi, w dalszej kolejności o jej oddalenie. Na uzasadnienie swego stanowiska podała, że skierowana do Rady w dniu [...] 2006 r. skarga na działanie Prezydenta Miasta dotyczyła pobierania od mieszkańców opłat za udzielenie informacji publicznej. Skarżące Stowarzyszenie przed wniesieniem skargi do Sądu nie wyczerpało trybu przewidzianego przepisem art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, choć w związku z art. 101 a w/w ustawy było do tego zobowiązane. Rada, po otrzymaniu skargi Stowarzyszenia niezwłocznie podjęła odpowiednie, szczegółowo opisane czynności i nie można jej zarzucić opieszałości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga jest niedopuszczalna, choć niedokładnie z tych przyczyn, które wskazane zostały w odpowiedzi na skargę.
Przedmiotem skargi jest zarzucane Radzie Miasta zaniedbanie w zakresie realizacji obowiązku zapisanego w art. art. 237 i 238 kpa. Skarżący wskazał, jako podstawę prawną swej skargowej inicjatywy: art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 ppsa.
Akty i czynności, o których mowa w przepisie art. 3 § 1 pkt 4 ppsa nie są wynikiem postępowania jurysdykcyjnego, ale - tak jak decyzje czy postanowienia -dotyczą spraw indywidualnych. Ich istota polega na skonkretyzowaniu w określonym przypadku normy prawa regulującej generalnie, ale i bezpośrednio obowiązek lub uprawnienie. Dzieje się tak w wypadkach, kiedy, z uwagi na bezpośrednią właśnie regulację postępowanie jurysdykcyjne staje się zbędne. W takich przypadkach do konkretyzacji stosunku administracyjnego nie jest wymagane rozstrzygnięcie w formie decyzji administracyjnej, natomiast mogą pojawić się akty lub czynności podejmowane przez organy administracji publicznej, których przedmiotem jest ustalanie /odmowa ustalenia/, stwierdzanie /odmowa stwierdzenia/ albo potwierdzanie /odmowa potwierdzenia/ określonego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z mocy powszechnie obowiązującego przepisu prawa /por. uzasadnienie uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997 roku, sygn. akt OPK 1/97, ONSA 1997, z. 4, poz. 149//.
Akt lub czynność, o jakich mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ppsa podejmowane są w sprawach indywidualnych, są kierowane do oznaczonych podmiotów, dotyczą ich /a nie - jak zdają się rozumieć skarżący-organu/ uprawnienia lub obowiązku określonych w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Akt lub czynność stanowią formę działania administracji publicznej w ramach określonego i zindywidualizowanego stosunku administracyjnoprawnego.
Udzielanie odpowiedzi na skargi i wnioski składane w trybie regulowanym w dziale VIII kpa takim aktem czy czynnością nie jest, choć przepis prawa taki obowiązek na "organy" nakłada. Realizacja tego obowiązku nie następuje w ramach jakiegokolwiek indywidualnego stosunku administracyjnego i nie indywidualizuje generalnej normy prawa materialnego, z której wynikają prawa i obowiązki.
Skoro czynność polegająca na realizacji opisanego obowiązku nie podlega skardze, bo nie obejmuje jej przepis art. 3 § 1 pkt 4 ppsa, to także nie podlega skardze zaniedbanie /zaniechanie/w podjęciu tej czynności.
Także i wskazany w odpowiedzi na skargę przepis art. 101 a ustawy o samorządzie gminnym nie uzasadnia dopuszczalności wniesionej skargi. Przepis ten pozostaje w związku z przepisem art. 101 i dotyczy takich czynności /ich zaniechania/, których podjęcie przez organ gminy nakazuje prawo i które w sferę indywidualnych, podmiotowych praw ingerują. Nie ulega kwestii, że chodzi tu o działania swoiste dla organów gminy, a nie dla administracji w ogóle. Działanie to musi znajdować więc swoje uzasadnienie w normach regulujących zakres materialnoprawnych kompetencji organu gminy. Takimi normami nie są przepisy z działu VIII kpa nakładające na wszystkie organy obowiązek przyjmowania i załatwiania skarg i wniosków.
Instytucja skarg i wniosków, w tym czynności związane z ich przyjmowaniem i załatwianiem, została uregulowana w sposób samodzielny i odrębny w dziale VIII kpa, a ustawodawca nie przewidział sądowej kontroli działalności organów /w tym organów gminy/ w tym zakresie. To zaś przesądza o konieczności odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej.
Orzeczenie wydano w oparciu o przepis artr. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.