Uzasadnienie
SAB/Kr 38/02
W dniu 12.06.2000r K. i R. T., jako użytkownicy pracowni rzeźbiarskiej w budynku położonym przy ul. K. w K., zwrócili się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. o podanie informacji dotyczącej zakresu remontu tego budynku.
W kolejnym piśmie z dnia 21.09.2000r, podając, że właściciel budynku prowadząc jego remont dewastuje substancję zabytkową, domagali się natychmiastowego wstrzymania prac.
Pismem z dnia 14.12.2000r. Konserwator Wojewódzki został poinformowany, że mimo wstrzymania prac budowlanych są one nadal prowadzone.
W dniu 15.01.2001r., pismem skierowanym do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K., K. i R.T., wyrazili sprzeciw w sprawie dopuszczenia do rozbudowy i adaptacji domu przy ul. K., stwierdzili, że powoduje to dewastację zabytku, żądali wszczęcia postępowania z art. 80 i 81 ustawy o ochronie dóbr kultury.
Pismem z dnia 25.01.2001r. Wojewódzki Konserwator zabytków w K. poinformował wnioskodawców, że sprawę prowadzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., MWKZ w K. wydał jedynie w dniu [...].10.2000r. postanowienie akceptujące projektowaną koncepcję rozbudowy budynku.
Pismem z dnia 10.07.2001r. R.T. poinformował Generalnego Konserwatora Zabytków o naruszeniu prawa w zakresie ochrony zabytków, biernej postawie WKZ w sprawie dewastacji zabytku - willi przy ul. K. w K. oraz poprosił organ o objęcie nadzorem działań podległych mu urzędników.
K. i R.T. w dniu 25 marca 2002r. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Konserwatora Wojewódzkiego w K. Podali, że są użytkownikami pracowni rzeźbiarskiej będącej parterem zabytkowej willi przy ul. K. w K. Zarzucili, że urząd konserwatora nie wykonuje rzetelnie swoich obowiązków. W związku z bierną postawą Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. przesłali w dniu 10.07.2001r. skargę do Generalnego Konserwatora Zabytków, w której podnieśli, że Konserwatora Wojewódzki toleruje naruszanie ustawy o ochronie dóbr kultury.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu, czy przed wniesieniem skargi skarżący występowali do organu stopnia wyższego z zażaleniem przewidzianym w art.37 kpa, R.T. wyjaśnił, że zażaleniem tym było pismo do generalnego Konserwatora Zabytków z dnia 10.07.200Ir., natomiast K.T. podała, że ponieważ pismo powyższe nie było przez nią podpisane, z formalnego punktu widzenia zażalenia nie składała. Wyjaśniła, że wraz z mężem podejmowała działania w celu ochrony substancji zabytkowej przedmiotowego budynku, polegające m.in. na składaniu odwołań od decyzji i prowadzeniu korespondencji z odpowiednimi urzędami. Podniosła również, że sprawa dotyczy jej interesu prawnego.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna poinformowała Sąd, że postanowieniem z dnia [...].10.2001r. uzgodniła projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania trenu dla remontu, adaptacji i rozbudowy przedmiotowego budynku, a w dniu 23.10.2001r. wydana została decyzja wzizt.
W dniu 14.01.2002r. organ zwrócił się do skarżących o przesłanie kopii aktualnej umowy użytkowania pomieszczeń w tym budynku. W dniu 26.04.2002r wydane zostało zezwolenie konserwatorskie, przesłano je również skarżącym.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
W pierwszej kolejności należy dokonać oceny czy skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia spraw rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Ani z treści skargi, ani z treści przytoczonej wyżej korespondencji, nie wynika, aby skarżący domagali się wszczęcia postępowania administracyjnego o jakim mowa w art.61 kpa.
W szczególności nie podali w nich czy /jakiej treści/ domagają się wydania decyzji w sprawie.
W trybie art.61 kpa nie można było domagać się wszczęcia postępowania karno-administracyjnego, o jakim mowa w art. 80 i 81 ustawy o ochronie zabytków /uchylonych/.
Treść cytowanych pism wskazuje, że skarżący prowadzili z konserwatorem zabytków korespondencję w trybie działu VIII kpa.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą do Sądu nie jest objęte uproszczone postępowanie o charakterze administracyjnym dotyczące skarg i wniosków uregulowane w dziale VIII K.p.a. (art. 221-256 K.p.a.). W takim postępowaniu nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Konsekwencją tego jest, że w tym Postępowaniu nie przysługuje również skarga na bezczynność.
Dlatego też, na podstawie art. 58 § l i 3 ustawy, uznając, że sprawa niniejsza nie należy do właściwości sądu administracyjnego, należało orzec jak w sentencji.