Uzasadnienie
A. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], polegającą na nie rozpatrzeniu jego wniosku o wydanie postanowienia uzupełniającego do postanowienia z dnia [...] roku, znak [...]. Organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...] roku, znak [...], odmówił sprostowania własnego orzeczenia. Pismem procesowym z dnia [...] roku skarżący cofnął skargę.
Z chwilą wydania decyzji przez organ, którego bezczynności skarga dotyczyła, stało się ono bezprzedmiotowe. Rozpoznając skargę na bezczynność organu administracji publicznej, sąd administracyjny może zastosować środek przewidziany w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 z późniejszymi zmianami, dalej oznaczona jako p.p.s.a.), tj. zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawie niniejszej, skoro Wojewoda [...] wydał decyzję odwoławczą, nie istnieje możliwość wydania orzeczenia w myśl art. 149 p.p.s.a., brak zatem przedmiotu postępowania. Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sytuacja taka obliguje sąd do umorzenia postępowania, wobec czego w oparciu o ten przepis orzeczono jak w punkcie ł postanowienia. Niezależnie od tego, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podstawą do umorzenia postępowania sądowego jest również skuteczne cofnięcie skargi.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie, za podstawę prawną przyjmując art. 161 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a.