Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 16 stycznia 2020 r. (data wpływu 23 stycznia 2010 r.) R. S. zwrócił się do Prokuratora Regionalnego w K. o dostęp do informacji publicznej poprzez umożliwienie wglądu do akt zakończonego postępowania karnego [...] oraz wykonania cyfrowych zdjęć wybranych kart.
Pismem z dnia 27 stycznia 2020 r. Prokurator Regionalny w K. zawiadomił wnioskodawcę, że akta sprawy jakom całość nie stanowią informacji publicznej, lecz stanowią zbiór różnorodnych informacji, wśród których znajdują się także informacje publiczne. Przywołał przy tym treść uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. I OPS 7/13 oraz wyroku z dnia 19 lutego 2014 r. I OSK 903/13.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożonej w dniu 5 marca 2020 r. R. S. zarzucił Prokuratorowi Regionalnemu w K. bezczynność w załatwieniu jego wniosku z dnia 16 stycznia 2020 r. twierdząc, że żądana informacja jest informacją publiczną. Wskazał, że informacja ta dotyczy działań prokuratury w ramach wykonywanych przez nią zadań służbowych. Całość akt dotyczy spraw publicznych, w tym środków publicznych przeznaczonych na refundację leków oraz działalności osoby publicznej tj. wiceministra zdrowia. Skarżący powołał się szereg orzeczeń sądów administracyjnych – wszystkie pochodzące sprzed daty uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r.
Skarżący wniósł o zajęcie merytorycznego stanowiska, zasądzenie kosztów postępowania oraz o nałożenie na organ grzywny na zasadach wskazanych w przepisach.
W odpowiedzi na skargę Prokurator Regionalny w K. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 27 stycznia 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga nie jest dopuszczalna.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. 2019/2325) sąd administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność m.in. w zakresie określonym w punkcie 4. W punkcie 4 zaś wymienione zostały "czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa..." Niewątpliwie uprawnieniem wynikającym z przepisów prawa jest prawo do uzyskania informacji publicznej. Dlatego skarga na bezczynność podmiotu zobowiązanego w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpoznaniu przez sąd.
Inaczej rzecz ma się wówczas, kiedy przedmiotem wniosku, kierowanego co prawda do podmiotu zobowiązanego w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie jest informacja publiczna. Wówczas nie chodzi o "uprawnienie wynikające z przepisu prawa", bo żaden przepis nie zobowiązuje do udostępnienia każdej informacji. W konsekwencji rozpoznanie skargi na bezczynność w załatwieniu takiego wniosku nie mieści się w kompetencjach sądu administracyjnego.
Sąd podziela pogląd wyrażony w przywołanej przez Prokuratora uchwale NSA z dnia z dnia 9 grudnia 2013 r. I OPS 7/13. NSA stwierdził, że "żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Podejmując uchwałę Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na różne nurty orzecznictwa wymieniając także i te wyroki, w których sądy administracyjne przyjmowały pogląd odmienny. Do tych zresztą wyroków odwołuje się skarżący. Podkreślił jednak NSA, że akta spraw, w tym akta postępowania przygotowawczego, jako całość są zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanym przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i który się nim posługuje w prowadzonym postępowaniu. Jakkolwiek art. 61 ust. 1 Konstytucji RP kształtuje prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, jednak prawo, którego realizacji domaga się wnioskodawca musi zostać we wniosku skonkretyzowane. Nie jest prawidłowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym wnioskodawca nie wskazuje konkretnie określonej informacji, lecz czyni to bardzo ogólnie (np. o stanie spraw, zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, stanie państwa). Wnioski tak sformułowane nie są żądaniem udostępnienia informacji publicznej i nie mogą być prawidłowo rozpoznane, bowiem nie jest określony zakres żądania.
Powołując się na regulacje dotyczące różnych procedur, wskazał NSA, że ustawodawca, co do którego zakładamy walor racjonalności, ilekroć przewiduje, że określony podmiot może, czy też powinien mieć dostęp do akt jakiegokolwiek postępowania, wyraźnie reguluje to w przepisach ustawy. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zawierają takiego uregulowania. Jak trafnie wskazano w części orzeczeń sądów administracyjnych art. 3 ust. 2 u.d.i.p. określający przedmiotowy zakres dostępu do informacji publicznej jako jedno z uprawnień wskazuje prawo wglądu do dokumentów urzędowych, a nie prawo wglądu do akt sprawy jako zbioru (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 2662/12). Przedstawione powyżej stanowisko umacnia brzmienie art. 6 ust. 4 lit. a u.d.i.p., w którym ustawodawca stwierdził, że udostępnieniu podlega treść i postać dokumentów urzędowych. Tak więc tylko w jednym wypadku adresat wniosku jest zobowiązany do udostępnienia nie tylko informacji publicznej zawartej na dowolnym nośniku, ale również treści i postaci tego nośnika.
Wszystkie powyżej opisane argumenty przekonują o prawidłowości przyjętego poglądu.
Skoro więc zarzut bezczynności nie dotyczy załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, to skargę uznać należy za niedopuszczalna i jako taka, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa – odrzucić.
Zastrzec przy tym należy, że niniejsze postanowienie nie dotyczy wniosku z złożonego przez R. S. w terminie późniejszym (w dniu 10 lutego 2020 r.), po uzyskaniu odpowiedzi Prokuratora na wniosek z 16 stycznia 2020 r. Przedmiotem tego późniejszego wniosku nie jest już żądanie dostępu do akt postępowania, lecz do wskazanych dokumentów. W skardze zaś przedmiot postępowania został jednoznacznie określony jako dotyczący wniosku z 16 stycznia 2020 r.
Wobec odrzucenia skargo zarządzono zwrot uiszczonego wpisu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa.