Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 stycznia 2018 r. Stowarzyszenie [...] złożyło skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 18 lipca 2017 r. o odmowie dopuszczenia do udziału w postępowaniu. Do skargi nie został dołączony dokument wykazujący osoby uprawnione i sposób reprezentacji Stowarzyszenia. Do skargi nie dołączono również dowodu wniesienia ponaglenia.
Zarządzeniem z dnia 22 marca 2018 r. strona skarżąca została wezwana do przedłożenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi: a) dowodu, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyczerpała tryb określony w art. 37 § 1 k.p.a., tj. wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie; b) dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 29 marca 2018 r.
Wezwanie powyższe pozostało bezskuteczne; strona skarżąca nie przedłożyła żadnego dokumentu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej "p.p.s.a.") osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ustawa "stanowi inaczej" w przypadku skargi, bowiem gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd skargę odrzuca (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika z akt sprawy, skarga była dotknięta brakiem formalnym – nie zawierała dokumentu wykazującego umocowanie osób, które podpisały skargę, do działania w imieniu strony skarżącej. Brak ten – mimo prawidłowego wezwania – nie został w terminie usunięty, wobec czego, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaistniała przesłanka do odrzucenia skargi.
Niezależnie od powyższego, warto zauważyć, zgodnie z art. 52 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
W świetle powyższego uprzednie wniesienie ponaglenia jest przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie przesłanka ta nie została spełniona. Skarga jest zatem niedopuszczalna. Uzasadniałoby to odrzucenie skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., aczkolwiek w obliczu nieusunięcia braków formalnych skargi jest to kwestia wtórna.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.