Uzasadnienie
Skarga P.K. została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 12 marca 2002 r. Wówczas skarżąca, jako małoletnia, zastępowana była przez matkę M.K.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw: z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 52 §1 i § 2 tej ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę na bezczynność organu musi poprzedzać zaś zażalenie do organu administracji wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie składane w trybie art. 37 kpa. Takiego zażalenia skarżąca nie składała. Znajdujące się w przedłożonych aktach pismo M.K. z dnia 6 marca 2002 r. skierowane do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej nie jest bowiem zażaleniem kierowanym do organu wyższego stopnia.
Skarga wniesiona bez zachowania opisanego trybu jest niedopuszczalna i jako taka, na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.