Uzasadnienie
G. S. w dniu 15.12.2020 r. drogą elektroniczną złożył wniosek (określony przez niego jako wniosek nr [...]) o udostępnienie przez spółkę T. D. S.A. w K. informacji publicznej w następującym zakresie:
- 1. udostępnienia wszelkiej dokumentacji związanej z posadowieniem urządzeń przesyłowych na nieruchomości położonej w miejscowości J.-Z. o numerze ewidencyjnym działki [...], Księga Wieczysta nr [...] i nr [...], Księga wieczysta nr [...], Księgi Wieczyste prowadzone przez Wydział VII Ksiąg Wieczystych w Sądzie Rejonowym w W., obręb geodezyjny [...] w J. Z., powiat W., województwo [...] oraz decyzji administracyjnej stanowiącej źródło prawne tego zdarzenia w tym w szczególności decyzji lokalizacyjnej, decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu;
- 2. podania długości linii WN 110 kV wzdłuż jej przebiegu przez teren miasta J. Z.;
- 3. podania długości linii śN 20 kV wzdłuż jej przebiegu przez teren miasta J. Z.;
- 4. podania długości linii nN 1 kV wzdłuż jej przebiegu przez teren miasta J. Z.;
- 5. podania długości linii nN 230 V wzdłuż jej przebiegu przez teren miasta J. Z..
W piśmie wskazano, że informacja winna zostać udostępniona w formie skanów dokumentów, przesłanych na podany przez wnioskodawcę adres do korespondencji.
W dniu 2.02.2021 r. (data stempla pocztowego) G. S. wniósł, za pośrednictwem T. D. S.A. w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wskazując, że do dnia sporządzenia skargi tj. 1.02.2021 r. organ nie udostępnił żądanej informacji publicznej, mimo że – jak zaznaczył skarżący – nie dotyczyła ona jego prywatnego interesu.
Skarżący wniósł w związku z tym o: wymierzenie organowi grzywny "za łamanie prawa", zobowiązanie organu do udostępnienia czytelnego skanu wnioskowanej informacji na wskazany w skardze adres e'mail w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę T. D. S.A. w K. wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania od skarżącego.
W uzasadnieniu spółka wyjaśniła, że w dniu 29.12.2020 r. udostępniła G. S. informację publiczną w zakresie punktu 1 ww. wniosku, poprzez przesłanie kopii dokumentów na wskazany we wniosku adres do korespondencji. Jednocześnie spółka uznając, że w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej informacje w zakresie punktów od 2 do 5 rzeczonego wniosku mają charakter informacji publicznej przetworzonej, wezwała wnioskodawcę do wykazania (w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania), iż udostępnienie informacji publicznej przetworzonej w punktach od 2 do 5 wniosku będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Wnioskodawca otrzymał pismo spółki w dniu 30.12.2020 r. W zakreślonym terminie wnioskodawca nie ustosunkował się do treści tego wezwania, nie wykazując tym samym istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla udzielenia żądanej informacji publicznej. Wobec powyższego, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w drodze decyzji spółka odmówiła udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej żądanej w punktach od 2 do 5 przedmiotowego wniosku, ze względu na brak wykazania szczególnej istotności przetworzenia z punktu widzenia interesu publicznego poprzez wydanie decyzji.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że przeprowadzona analiza żądania określonego w punktach od 2 do 5 wniosku prowadzi do stwierdzenia, że objęta nim informacja ma charakter informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Spółka zaznaczyła, że nie posiadała żądanej informacji publicznej na dzień złożenia wniosku o jej udostępnienie. Biorąc pod uwagę zakres żądanej informacji (podanie długości linii na terenie J. Z., dodatkowo uwzględniając podział linii z uwagi na napięcie), pozyskanie niezbędnych materiałów z jednostek samorządowych, sporządzenie odpowiednich zestawień, mających na celu zgromadzenie danych zgodnie z kryteriami wskazanymi w punktach od 2 do 5 wniosku, wymagałoby zaangażowania dodatkowych (niestandardowych) środków osobowych i finansowych oraz stworzenia nowych rozwiązań organizacyjnych. Z uwagi na to, że nie istnieje zbiór danych, o które występował wnioskodawca, jego stworzenie zgodnie z żądaniem wniosku (jak zostało wskazane wyżej) istotnie zakłóciłoby tok działania spółki i utrudniłoby wykonywanie przypisanych zadań.
Spółka podkreśliła ponadto, że wnioskodawca w ogóle nie odpowiedział na wezwanie z dnia 29.12.2020 r., zatem wobec niewykazania przez wnioskodawcę przesłanek warunkujących udzielenie informacji przetworzonej, żądanie określone w punktach od 2 do 5 wniosku musiało spotkać się z odmową. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organy władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Wnioskodawca odebrał przedmiotową decyzję w dniu 26.01.2021 r. Spółka nadmieniła, że przed złożeniem skargi wnioskodawca nie skorzystał ze sposobności zwrócenia się do Spółki z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, choć o takiej możliwości został poinformowany w pouczeniu zawartym w doręczonej mu decyzji.
W ocenie spółki mimo niejednoznacznej treści skargi należy ją zakwalifikować jako skargę na bezczynność, albowiem skarżący wskazuje, że nie udzielono mu informacji, nie wspominając o wydanej decyzji.
W dalszej części pisma, spółka – zaznaczając, że kontrola legalności wydanej decyzji nie powinna być przeprowadzona w niniejszej sprawie, skoro przedmiotem skargi jest bezczynność organu - przedstawiła argumenty, przemawiające za uznaniem, iż decyzja o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej była w pełni uzasadniona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że Sąd podzielił stanowisko T. D. S.A. w K., że przedmiotem skargi jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Skarżący nie użył co prawda określenia "bezczynność", jednak w treści skargi wyraźnie wskazał, że nie żądana informacja nie została mu udzielona. Ponadto żądanie wymierzenia organowi grzywny oparł na art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., a więc przepisach regulujących rozstrzyganie skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania.
Skarga podlega odrzuceniu.
Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej ma miejsce wtedy, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia konkretnej informacji, nie podejmuje we wskazanym w ustawie z dnia 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 - zwanej dalej u.d.i.p.) terminie właściwych czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, bądź że żądanej informacji publicznej nie posiada lub nie udziela informacji, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Sąd może przystąpić do merytorycznego rozpoznania skargi, po uprzednim ustaleniu, że zarzucany stan bezczynności trwał w dacie jej wniesienia.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ w dacie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie tj. 2.02.2021 r. nie pozostawał bezczynny w zakresie wniosku skarżącego z 15.12.2020 r. Wyjaśnienia T. D. S.A. z siedzibą w K. przytoczone w odpowiedzi na skargę znajdują poparcie w przedłożonych przez organ dokumentach. Pozwalają one na ustalenie, że skarżącemu w piśmie z dnia 28.12.2020 r. udzielono wyczerpujących informacji w zakresie punktu 1 (przekazując kopie dziewięciu dokumentów), oraz poinformowano, że w związku z uznaniem, że żądanie w zakresie punktów 2-5 dotyczy informacji przetworzonej konieczne jest wykazanie, w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma, że uzyskanie powyższej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pismo to zostało odebrane osobiście przez skarżącego 30.12.2020 r. Z uwagi na brak reakcji skarżącego, T. D. S.A. z siedzibą w K. wydał decyzję w której odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej żądanej w punktach 2-5 wniosku ze względu na brak wykazania szczególnej istotności przetworzenia z punktu widzenia interesu publicznego. Decyzja została odebrana przez skarżącego 26.01.2021 r.
Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność T. D. S.A. z siedzibą w K. została wniesiona przez skarżącego już po wydaniu przez organ decyzji odmownej w zakresie części żądania oraz po wyczerpującym udzieleniu informacji w pozostałym zakresie, a więc w sytuacji, gdy nie istniał już stan bezczynności. Wobec tego skarga na bezczynność wskazanego organu nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22.06.2019 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Wprawdzie pogląd ten dotyczy spraw zakończonych decyzją administracyjną, lecz w ocenie Sądu, zawarte w niej rozważania, mają znaczenie również dla postępowań kończących się innymi rozstrzygnięciami administracyjnymi, także załatwieniem żądania wnioskodawcy w drodze czynności materialno-technicznej.
Tak jak sprawa z zakresu informacji publicznej może zakończyć się decyzją administracyjną, na co wprost wskazuje art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tak również może zakończyć się poprzez czynność materialno-techniczną udostępnienia żądanej informacji.
W konkluzji stwierdzić należy, że skoro skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego po ustaniu bezczynności w zakresie rozpatrzenia jego sprawy, należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna. Wydanie przez T. D. S.A. z siedzibą w K. decyzji na skutek rozpatrzenia wniosku skarżącego przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu, jak również udostępnienie informacji publicznej w pozostałym zakresie stanowi przeszkodę w jej merytorycznym rozpoznaniu.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozprawy.