Uzasadnienie
A. F. pismem z dnia 21 lutego 2020r. złożył Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Starosty T. dotyczącej wniosku A. F. z dnia 11 grudnia 2019 r., znak: [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wydania kopii decyzji Starosty z dnia 31 sierpnia 2012 r., znak: [...]
Skarżący zarzucił organowi bezczynność tj. nieprzesłanie żądanej kopii decyzji, podnosząc także, iż organ nie wydał decyzji o odmowie udzielenia informacji.
Skarżący wniósł w skardze o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej, ocenę czy naruszenie było rażące, wymierzenie organowi grzywny lub przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, oraz zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o oddalenie skargi podając, iż zawiadomieniem z dnia 24 grudnia 2019r., znak: [...] organ działając w oparciu o dyspozycję art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poinformował wnioskodawcę o braku możliwości udzielenia żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie, wskazując przy tym zarówno na przewidywany termin udzielenia tejże informacji, jak również przyczyny braku możliwości udzielenia informacji publicznej w ustawowym terminie. W szczególności zwrócono wnioskodawcy uwagę na fakt, iż poszukiwana decyzja nie została udostępniona w centralnym repozytorium, i jako stanowiąca dokumentację archiwalną jej odszukanie i udostępnienie w drodze przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wymaga uprzedniego przeprowadzenia niezbędnej kwerendy zasobów archiwalnych Starostwa Powiatowego w Z.. Zawiadomienie to odebrane zostało przez skarżącego w dniu 3 stycznia 2020r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Starosty T. dotycząca wniosku A. F. z dnia 11 grudnia 2019 r., w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (np. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062). Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że Starosta T. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a więc podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jeśli tylko ją posiada. Ponadto, informacje, których domagał się skarżący miały charakter informacji publicznej, bowiem dotyczyły działalności organu – wydanej przez ten organ, w sytuacji kiedy skarżący we wniosku podał datę decyzji i sygnaturę. Nadto jak wynika wprost z odpowiedzi na skargę organ nie kwestionuje okoliczności, iż wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, lecz jedynie wskazuje, iż z racji statusu archiwalnego, jej odszukanie wymaga kwerendy zasobów archiwalnych.
Stosownie zaś do treści art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust. 1). Zgodnie natomiast z art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Przechodząc do kwestii związanych z pojęciem bezczynności na gruncie u.d.i.p. należy wskazać, iż omawiana ustawa wymienia trzy formy załatwienia (zakończenia) sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. A mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien alternatywnie: udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10), odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.
W rozpoznawanej sprawie skarżony organ nie rozpoznał wniosku o udzielenie informacji publicznej, a zatem nie ulegało wątpliwości, iż pozostawał w bezczynności. W szczególności istotne było, iż żądana informacja publiczna tj. kopia decyzji dotyczy wprost działalności skarżonego organu. Stąd nie ulega wątpliwości, iż w świetle udostępnianie tej informacji publicznej winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Natomiast w sytuacji sygnalizowanej w odpowiedzi na wniosek, jeśli skarżony organ nie może udostępnić jej w terminie 14 dni, obowiązany jest w tym terminie powiadomić o powodach opóźnienia oraz co istotne o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Wobec tego, iż skarżony organ w piśmie z dnia 24 grudnia 2019r., znak: [...] wskazał, iż udzielenie informacji nastąpi w terminie do dnia 31 maja 2020r., naruszył on wymóg udzielenia informacji w terminie nie później niż 2 miesięcy od otrzymania wniosku. Stąd orzeczono, że organ dopuścił się bezczynności i zobowiązano go do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie w/w wniosku, jak w pkt I i II wyroku.
P.p.s.a. nakazuje sądowi orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce rażącym naruszeniem prawa. Obowiązek ten wynika z art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. Staroście nie można, w ocenie Sądu, zarzucić braku woli rozpatrzenia wniosku, z uwagi na szczegółowe (choć błędne w zakresie niedochowania 2 miesięcznego terminu rozpatrzenia wniosku) odniesienie się do wniosku, w tym kwestię statusu archiwalnego, skutkującą koniecznością dokonania kwerendy zasobów archiwalnych. Zatem w ocenie Sądu w działaniu organu nie było znamion lekceważenia wnioskodawcy, czy też innych poważnych naruszeń prawa. Organ odpowiedział na wniosek skarżącego w 14 dniowym terminie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie nastąpił drastyczny przypadek zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że nie noszą one znamion celowego i zamierzonego unikania zgodnego z prawem zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a przy tym nie istnieje uzasadniona obawa, że organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą o dostępie do informacji publicznej obowiązków. Z racji tego nie można uznać zatem rażącego naruszenia, nie wystąpiła wysoka naganność. Ze względów jak wyżej, Sąd orzekł jak w pkt III wyroku.
O zwrocie kosztów sądowych na rzecz skarżącego orzeczono w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku.