Uzasadnienie
Skargą wniesioną w dniu 9.05.2003r do Naczelnego Sądu Administracyjnego G. i A. K. zarzucili Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanemu w W. i Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. bezczynność w sprawie prowadzenia nielegalnej budowy przez A. i J.K. na działce nr 1 w W. Do niniejszej sygnatury została zarejestrowana sprawa ze skargi na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Skarga na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. toczyła się do sygn. II SA/Kr 54/03.
Skarżący podali, że od 12.07.2000r do dnia złożenia skargi nie została wydana decyzja rozstrzygająca istotę sprawy.
W dniu [...].02.2002r zostało jedynie wydane przez organ I instancji postanowienie o zawieszeniu postępowania.
Zażalenie na to postanowienie skarżący złożyli do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w dniu 1.03.2002r. Do dnia złożenia skargi nie zostało ono rozpoznane.
Wezwaniem z dnia 7.08.2003r, które zostało doręczone skarżącym w dniu 18.08.2003r, zostali oni wezwani do podania w terminie tygodniowym, czy przed wniesieniem skargi występowali z zażaleniem przewidzianym w art.37 4 l kpa do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w obowiązującym terminie, a nadto -jeżeli zażalenie było wnoszone - o wykazanie tego faktu.
Pismem z dnia 25.08.2003r skarżący poinformowali Sąd, że w dniu 31.05.2001 r. do WINB w K. złożyli skargę na PINB w W. oraz w dniu 1.03.2002r. zażalenie na postanowienie PINB w W. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że w dniu 10.07.2003r Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. rozpatrzył zażalenie skarżących z dnia 1.03.2002r na postanowienie organu I instancji z dnia [...].02.2000r, uchylając je w całości.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Stosownie do treści art.52 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W sytuacji wniesienia skargi na bezczynność polegającą na powstrzymaniu się od wydania w terminie decyzji lub postanowienia, na które służy zażalenie, skarżący będzie zobowiązany, w pierwszej kolejności, wykorzystać środek prawny określony w art. 37 k.p.a., tj. zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w tym terminie.
W myśl art.37 kpa na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Zażalenie to nie jest zażaleniem, o którym mowa w przepisach art. 141-144 kpa, nie można więc do niego odpowiednio stosować przepisów dotyczących odwołań, ale stanowi swoisty środek odwoławczy w przypadku nie załatwienia przez organ sprawy w ustawowym terminie.
Ponieważ do tego zażalenia nie mają zastosowania przepisy dot. odwołań, to zawsze organem właściwym do rozpatrzenia będzie organ wyższego stopnia i to niezależnie czy przepisy przewidują inny organ odwoławczy.
W niniejszej sprawie, organem wyższego stopnia jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego.
Skarżący nawet nie twierdzili, że złożyli zażalenie do tego organu.
Wobec powyższego skargę należy uznać za niedopuszczalną, gdyż skarżący nie złożyli zażalenia, o jakim była mowa wyżej.
Dlatego też, na podstawie art.58 par. l pkt 6 p.s.a. należało orzec jak w sentencji.