Uzasadnienie
Ostateczną decyzją z dnia [...] znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję Burmistrza Gminy i Miasta w M. z dnia [...] nr [...] (orzekającej o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji p.n.: "budowa stacji paliw płynnych i [...], budynku stacji paliw wraz z niezbędną infrastrukturą oraz wiatą stacji, na działce nr ewid. [...], [...] i [...] położonych w miejscowości M. ul.[...] na wniosek inwestora M.J. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Akta administracyjne powyższej sprawy organ I instancji otrzymał w dniu [...] lutego 2008r.
Pismami z dnia [...] kwietnia 2008r., [...] kwietnia 2008r. inwestor M.J. bezskutecznie zwracał się do Burmistrza Gminy i Miasta w M. o przyspieszenie rozpoznania jego wniosku. W związku z tym pismem z dnia [...] maja 2008r. M.J. wezwał organ do wykonania czynności w zakresie administracji publicznej, stosownie do art. art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Pismem z dnia [...] czerwca 2008r. organ I instancji poinformował wnioskodawcę, iż "opóźnienie nastąpiło, ponieważ umowę z osobą uprawnioną do sporządzenia projektów decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na rok 2008, zawarto w kwietniu br., stąd też nagromadziło się dużo wniosków o wydanie w/w decyzji, które należało rozpatrywać w możliwie najkrótszym czasie".
Następnie M.J. wniósł w dniu [...] czerwca 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta w M., wskazując na przewlekłe działanie organu administracji w sprawie wszczętej z jego wniosku oraz wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w ciągu miesiąca od daty wyroku. W uzasadnieniu skargi wskazano na w/w pisma kierowane do organu oraz prawie półroczny okres zwłoki organu w rozpatrzeniu sprawy.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta w M. powtórzył twierdzenia zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2008r., wskazując, iż nie rozpoznanie wniosku wynikało z trudności kadrowych organu i braku uprawnionej osoby do sporządzania projektów przedmiotowych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta w M. jest uzasadniona.
Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje wniesienie skargi na bezczynność organów w wypadkach przewidzianych w pkt 1-4. Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, s. 84). Jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego została zawarta w art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji są zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Niewątpliwe zaś w słusznym interesie obywateli leży, by organy administracji publicznej działały wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do załatwienia sprawy, co nakazuje art. 12 § 1 k.p.a. ustanawiający zasadę szybkości postępowania.
W celu zapewnienia ochrony tej zasadzie ustawodawca ustanowił wymogi proceduralne, które należy dochować w przypadku, gdy dana sprawa nie może być załatwiona w ustawowym terminie. Należy tu wskazać przede wszystkim art. 35-38 k.p.a. zawierające reguły postępowania w zakresie terminowości załatwiania spraw. Zgodnie z art. 35 § 3 załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie w związku z przekazaniem sprawy przez organ odwoławczy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji za datę od której powyższy termin powinien być liczony należy uznać dzień [...] lutego 2008r., kiedy to akta administracyjne zostały przekazane organowi I instancji (k. [...] akt administracyjnych).
Zatem termin do załatwienia sprawy upływał [...] kwietnia 2008r. (w przypadku przyjęcia skomplikowanego charakteru sprawy). Organ po upływie powyższego terminu oraz dopiero po interwencjach skarżącego, podjął pierwsze czynności - pismem z dnia [...] czerwca 2008r. wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków wniosku, lecz pomimo ich usunięcia nie wydał decyzji. Organ zatem pozostaje w bezczynności co prowadzić musi do uwzględnienia skargi.
Odnosząc się do okoliczności wskazywanych przez organ w odpowiedzi na skargę należy wskazać, że w przypadku skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinionymi lub niezawinionymi trudnościami kadrowymi organu czy też wiąże się z inną opieszałością organu. Nie mają w związku z tym znaczenia kwestie związane z organizacją pracy organu administracji, który powinien zapewnić i dysponować odpowiednimi zasobami personalnymi czy też środkami technicznymi do prowadzenia postępowania. Tym bardziej strony nie mogą ponosić negatywnych konsekwencji niewłaściwej organizacji pracy organów administracji.
W związku z powyższym Sąd uznał, że Burmistrz Gminy i Miasta w M., będąc zobowiązanym do wydania decyzji administracyjnej, pozostawał w bezczynności, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 149 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.