Uzasadnienie
Sygn. akt II SAB/Kr [...]
P. S. wniósł w dniu 9 kwietnia 2018r. (data prezentaty) skargę na bezczynność Firma A w zakresie wniosku z dnia 13 lutego 2018r. o udostępnienie w trybie informacji publicznej dotyczącej remontu drogi publicznej (wykonanych prac na określonym odcinku drogi, zgłaszania szkód przez użytkowników drogi, odebrania wykonania remontu, podwykonawców itp.) podając, iż podmiot ten nie wydał ani decyzji odmownej ani nie udostępnił żądanej informacji.
W uzasadnieniu skargi skarżący wywiódł, że wskazany podmiot wykonywał zadanie publiczne, a zakres tego pojęcia jest szerszy niż pojęcia władz publicznych. Zadania publiczne mogą być realizowane przez organy nie tylko władzy publicznej, ale też przez inne podmioty, a zadania te nie muszą być powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe, jak jest w przypadku wykonywania władzy publicznej.
Skarżący zarzucił organowi bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie do udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Firma A wniosło o jej oddalenie wskazując, iż nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a nadto żądane informacje nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy, w związku z tym nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji. Firma A jest prywatnym podmiotem gospodarczym, prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i nie wykonuje zadań publicznych. Ponadto, nie zalicza się do osób prawnych, w których Skarb Państwa lub inne podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej maja pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. P. S. powinien zwrócić się do gminy T. z wnioskiem o udzielenie informacji dotyczących remontowanego odcinka drogi ze względu na fakt, iż to gmina jest podmiotem, który wykonuje zadania w zakresie utrzymania gminnych dróg i w tymże zakresie wykonuje zadania publiczne.
Z kolei informacje takie jak dane kontrahentów czy informacje o zawieranych przez przedsiębiorstwo umowach przejawiają wartość gospodarczą a utrzymanie ich w poufności jest istotne dla przedsiębiorcy. Wobec powyższego, udzielenie takich informacji przez postronnej osobie fizycznej mogłoby skutkować naruszeniem tajemnicy przedsiębiorstwa, a także utraty zaufania ze strony kontrahentów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa.
Skarga nie jest zasadna, gdyż Firma A nie jest podmiotem, który stosownie do art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej był zobowiązany do udostępniania informacji publicznej.
Zgodnie z jego treścią obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W szczególności Firma A jest prywatnym podmiotem gospodarczym, prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto nie zalicza się do osób prawnych, w których Skarb Państwa lub inne podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej maja pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W zakresie zaś spornego w sprawie pojęcia "wykonywania zadań publicznych" na jakie powołuje się skarżący nawiązując wprost do art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy stwierdzić, iż o ile Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołany w uzasadnieniu skargi głoszący, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej", to jego wykładnia wyrażona przez skarżącego jest nieprawidłowa. O ile zasadnie skarżący wskazuje, iż pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe, to pojęcie "zadanie publiczne" oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań.
Jednak tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych musi zawsze wiązać się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Powyższa ocena dotyczyć zatem może podmiotów wykonujących zadania publiczne, które cechują się podstawowym znaczeniem z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. W tym sensie dysponowanie zasobami energetycznymi jak wskazano w wyroku NSA z dnioa 8 sierpnia 2010r. sygn. I OSK [...], warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mówi art. 1 Konstytucji. W dziedzinie gospodarki energetycznej prymat względem wolności działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji) należało przyznać bezpieczeństwu obywateli i zasadzie zrównoważonego rozwoju kraju (art. 5 Konstytucji) oraz zasadzie ochrony środowiska (art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji), z czym wiąże się odpowiedni dostęp do zasobów energetycznych.
W niniejszej zaś sprawie, wykonanie przez podmiot prywatny remontu odcinka drogi, który wykonuje z uwagi na wygranie przetargu, nie stanowi okoliczności, które statuują go jako podmiot wykonujący zadania publiczne zobowiązany do udostępniania informacji publicznej. Podmiot ten jedynie wykonuje prace zlecone przez gminę T. która to wykonuje zadania ustawowe w zakresie utrzymania gminnych dróg i w tymże zakresie wykonuje zadania publiczne. Brak jest zatem również uzasadnionych podstaw do przyznania w zakresie obowiązku udzielania informacji publicznej prymatu działalności wykonywanej przez taki podmiot prywatny względem wolności działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji) z której wynikają kwestie jakie zlecenia wykonuje, jakie posiada pojazdy, jakimi posługuje się podwykonawcami. Rozszerzenie pojęcia wykonywania zadania publicznego na stronę skarżoną spowodowałoby nieuprawniony dostęp do informacji o zawieranych przez przedsiębiorstwo umowach przejawiających wartość gospodarczą, których utrzymanie w poufności jest istotne dla przedsiębiorcy.
Wobec tego również strona skarżona nie dysponuje majątkiem publicznym, ponieważ dysponuje nim gmina w celu wykonywania zadań publicznych, a strona skarżona uzyskuje jedynie wynagrodzenie za wykonaną usługę. Okoliczność, iż dany podmiot otrzymuje wynagrodzenie ze środków publicznych nie oznacza dysponowania majątkiem publicznym, ponieważ skutkowałoby to, pomimo nieoparcia ustawowego, stawaniem się podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej i powstaniem obowiązku udzielania informacji przez wszystkich zatrudnionych, czy wykonujących zlecenia dla sfery budżetowej lub samorządowej.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku, oddalając skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.