Uzasadnienie
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 46 § 1 pkt 1 p.p.s.a. każde pismo powinno zawierać oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Nieprecyzyjne oznaczenie strony, wnoszącej skargę, stanowi brak formalny, obligujące przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o jego uzupełnienie w terminie siedmiu dni. Konsekwencją nie uzupełnienia braków formalnych skargi jest- zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi przez sąd, orzekający w takim wypadku postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
Stosownie natomiast do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z art. 52 § 4 p.p.s.a., w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Nie wyczerpanie środków zaskarżenia przesądza o niedopuszczalności wniesienia skargi, co obliguje sąd do jej odrzucenia stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W wykonaniu zarządzenia z 26 lipca 2010 roku skarżący S.M. został wezwany do podania, czy składa skargę w imieniu własnym, czy też jako pełnomocnik J.J., w imieniu którego występował przed organami administracji publicznej, a także o wskazanie, czy przed wniesieniem skargi skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i potwierdzenie tego faktu stosownymi dokumentami. Takie wezwanie zostało doręczone skarżącemu 2 sierpnia 2010 roku, przy czym nałożony na niego obowiązek nie został zrealizowany. Braki formalne skargi nie zostały zatem uzupełnione, a niewyczerpanie środków zaskarżenia czyni skargę niedopuszczalną. Z tych względów skarga podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a.
Tytułem uzupełnienia należy wskazać, że Sądowi znana jest treść pisma skarżącego z z dnia 10 sierpnia 2009 roku, w którym wskazał on, że w związku z ustaniem bezczynności i spełnieniem jego żądań skarga stała się bezprzedmiotowa, wobec czego cofa ją i wnosi o umorzenie postępowania. Umorzone może zostać jednakże tylko takie postępowanie sądowe, które zostało wszczęte na skutek skargi nie podlegającej odrzuceniu. Jeżeli – jak w sprawie niniejszej – istnieją podstawy do odrzucenia nie mogą zostać powzięte inne rozstrzygnięcia procesowe, dopuszczalne dopiero w toku postępowania sądowego.