Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. odrzucił skargę. W sentencji postanowienia mylnie wpisano jako stronę skarżącą L. M. zamiast prawidłowego oznaczenia skarżącego jako L. M..
W myśl przepisu art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd może z urzędu w wyroku sprostować niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Art. 166 P.p.s.a. nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o wyrokach do postanowień. Jak wynika z przepisu sprostowaniu podlegają wyłącznie niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe oraz inne oczywiste pomyłki. Wszystkie opisane w przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). W doktrynie podnosi się, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.
Należy podnieść, że sprostowanie niedokładności może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 1998 r., sygn. akt II CKN 817/97, opub. w OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie, bowiem sąd omyłkowo jako stronę skarżącą wpisał L. M. zamiast prawidłowego oznaczenia skarżącego jako L. M.. Błąd wynikał z automatycznego poprawiania przez program komputerowy nazwiska M. na M..
Zdaniem Sądu nie zachodzą żadne wątpliwości co do oczywistości powyższej omyłki, gdyż z akt sprawy wynika, że stroną postępowania jest L. M., który po tym nazwiskiem został także zawiadomiony wezwaniem do uiszczenia wpisu. Zatem postanowienie z dnia 17 maja 2016 r. podlega sprostowaniu w sposób opisany w sentencji.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie przepisów powołanych w uzasadnieniu.