Uzasadnienie
W dniu 19 czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek B.W. (zwanego dalej skarżącym) o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na bezczynność A. sp. z o.o. w Z. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że powstałe opóźnienie w uzupełnieniu skargi, jest następstwem choroby, która uniemożliwiła mu odbiór korespondencji. "Za względu na przepustki ze szpitala do Z. przyjeżdżam bardzo rzadko i na krótko co uniemożliwia mi odbiór korespondencji, a żonie mojej nie zawsze chcą wydać na poczcie". Do pisma zostało załączone zaświadczenie lekarskie z dnia 19 stycznia 2017 r. stwierdzające leczenie w szpitalu przez okres ok. 4 miesięcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 86 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Takie pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art.87 cyt. ustawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu wniosku B.W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na bezczynność A. sp. z o.o. w Z. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku.
O ile można przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia WSA w Krakowie z 16 maja 2017r., to skarżący składając ten wniosek nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym.
Na wstępie podkreślić należy, iż okoliczność przedstawiona jako wskazująca na brak winy w uchybieniu terminu dotyczy tylko skarżącego. Otóż nie budzi wątpliwości, że skarżący osobiście odebrał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 18 kwietnia 2017r. Co więcej osobiście w tym samym dniu sporządził pismo procesowe "Uzupełnieni skargi" wraz z załącznikami. Co więcej w dniu 22 kwietnia uiścił żądany wpis. Jednak do dnia 25 kwietnia 2017r. nie podpisał skargi, ani też nie nadesłał podpisanego osobiście odpisu skargi. Jak wynika z załączonych do pisma z dnia 7 lipca 2017r. dokumentów Skarżący pomiędzy 18 a 25 kwietnia 2017r. nie przebywał w leczeniu szpitalnym (z kart informacyjnych wynika, że był w Klinice w dniu 13.04.2017r. w stanie ogólnym dobrym wypisany do domu oraz w dniu 12.05.2017r. w stanie ogólnym dobrym wypisany do domu). Zatem nie wykazał, aby w tych dniach nie mógł uczynić zadość wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Sąd nie kwestionuje, że Skarżący ze względu na chorobę pozostaje w stałym leczeniu i pod kontrolą lekarską, co zostało zresztą udokumentowane. Jednak choroba nie wyklucza osobistego działania Skarżącego, co wynika z pism i jego aktywności w postępowaniu, poza przypadkami pozostawania w leczeniu szpitalnym. Charakter choroby, jej przewlekłość sprawiają, że nie jest ona nagłym niespodziewanym zdarzeniem, które uniemożliwiło Skarżącemu osobiste działanie.
Co więcej, jak wynika z wyjaśnień skarżącego często posługuje się on żoną (np. przy odbiorze korespondencji). Mając zatem taką możliwość oraz biorąc pod uwagę charakter choroby, przewidując wystąpienie okresów jej nasilenia, bądź intensywnego leczenia w szpitalu Skarżący mógł ustanowić pełnomocnika, którym zgodnie z brzemieniem art. 35 p.p.s.a., może być adwokat, radca prawny, inny skarżący lub uczestnik postępowania, małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony. Pełnomocnictwo mogło obejmować zarówno prowadzenie całego postępowania w imieniu skarżącego, jak i tylko odbiór korespondencji lub inne szczegółowe czynności.
Sąd uznał, iż z przedstawionego zaświadczania lekarskiego nie wynika, iż stan chorobowy, w jakim znajdował się skarżący uniemożliwiał mu, czy choćby w sposób istotny utrudniał ustanowienie pełnomocnika, także tylko do doręczeń, w przedmiotowej sprawie. Nie ma w sprawie podstaw do przyjęcia, iż wskazane na uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu okoliczności obiektywnie w sposób istotny utrudniły lub uniemożliwiły uzupełnienie skargi w prawem zakreślonym terminie i stanowiły okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności nie można było przezwyciężyć, a więc wyłączające winę strony skarżącej w zaniechaniu dokonania tych czynności. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona skarżąca nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Za okoliczność taką mogłaby zostać uznana nagła choroba o poważnym przebiegu, pobyt w szpitalu itp.
Na zaistnienie tego typu okoliczności jednak skarżący jednak nie wskazał. Nic zatem nie stało na przeszkodzie, aby B.W. posłużył się np. swoją żoną przy uzupełnieniu baków formalnych skargi w przedmiotowej sprawie.
Brak jest zatem jakichkolwiek powodów do przywrócenia terminu B.W. do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zresztą on sam w żaden sposób nie wskazał okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu do wniesienia skargi.
Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak na wstępie.