Uzasadnienie
J.K. - radny Rady Powiatu L. złożył 28.08.2004r. skargę na działalność Pana Starosty L. w zakresie sposobu i trybu załatwiania spraw związanych z realizacją ustawy o dostępie do informacji publicznej" powołując się na to, że 16 lipca i 23 lipca złożył w Starostwie Powiatowym w L. dwa wnioski i dwie interpelacje o udostępnienie informacji publicznej zawierające: 1. wskazanie zakresu informacji publicznej, 2. wskazanie sposobu ich udostępniania.
Pismami załączonymi do skargi odmówiono mu udostępnienia informacji publicznej w zakresie opisanym w złożonych wnioskach i interpelacjach, a zgodnie z ustawą taka odmowa winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, od której służy odwołanie.
W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu L. wnosi o odrzucenie skargi i zasądzenie kosztów - z uwagi na przedwczesność skargi. Analiza treści pism stanowiących załączniki do przedmiotowej skargi wskazuje, że związane są one z pełnioną przez skarżącego funkcją - radnego Rady Powiatu L. stanowiąc interpelacje bądź wnioski radnego. Starosta Powiatu L. powołał się następnie na § 19, § 20 ust. 5 Statutu Powiatu L. ([...]) oraz art. 52 § 4 p.o.p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i stwierdził, że warunkiem dopuszczalności skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, w przedmiotowym stanie faktycznym Rady Powiatu L. do przyjęcia lub uzupełnienia odpowiedzi na interpelację. Powyższy warunek stanowi przesłankę skuteczności skargi, którego brak powoduje jej odrzucenie bez merytorycznego rozpoznania. Dodano, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze w żadnym z przypadków w niej wskazanych nie odmówiono skarżącemu udzielenia odpowiedzi na składane przez niego interpelacje lub wnioski.
Odpowiedzi, które otrzymywał skarżący opierały się na posiadanej wiedzy oraz formułowane były z poszanowaniem obowiązujących zasad prawa. Skarga opiera się na subiektywnym przekonaniu skarżącego, że uzyskane odpowiedzi nie są dla niego satysfakcjonujące.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając skargę na bezczynność Starosty Powiatu L. polegającą na niewydaniu decyzji, których domagał się skarżący, zwrócił się do niego pismem z dnia 29.12.2004r. o złożenie oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do Sądu składał zażalenie lub odwołanie do wyższego organu. Pismo to doręczone skarżącemu w dniu 3.01.2005r. pozostało bez odpowiedzi. Brak też w aktach sprawy jakichkolwiek dowodów na to, że tego rodzaju zażalenie lub odwołanie było składane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarżący zarzuca Staroście Powiatu L. bezczynność w udzielaniu informacji polegającą na braku wydania decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia informacji. Mamy tu zatem do czynienia z podmiotem mającym charakter organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6.09.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Przepis art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) z tym, że:
1/ przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2/ skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.
Powyższa regulacja oznacza, że stosownie do przepisu art. 52 § 1 p.o.p.p.s.a. skargę na bezczynność organu opartą na przepisie art. 16 ust. 1 pkt. 1-4 ustawy, wnieść można po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Według przepisu art. 52 § 2 p.o.p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Przepis art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przewiduje, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie takiej informacji następuje w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem treści art. 16 ust. 2 pkt. 1 i 2, którym wyznaczono inny niż w kpa. termin rozpoznania odwołania i wprowadzono dodatkowe wymogi uzasadnienia decyzji odmawiającej udostępnienia informacji.
Powyższa regulacja oznacza, że w przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu władzy publicznej w rozpatrzeniu sprawy o udzielenie informacji publicznej przez udostępnienie informacji lub odmowę jej udzielenia w formie decyzji, wyczerpanie środków odwoławczych w rozumieniu art. 52 § 2 p.o.p.s.a, stanowi złożenie przysługującego zażalenia do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy z terminie określonym przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Naczelny Sąd Administracyjny w motywach postanowienia z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. II SAB/Kr 32/02 - niepubl.) zajął stanowisko, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nie wyłączyły stosowania przepisów art. 34 ust. 1 i 2 ustawy o NSA (obecnie chodzić będzie o art. 52 § 1 i § 2 p.o.p.p.s.a.) w zw. z art. 37 § 1 kpa w odniesieniu do skarg na bezczynność organu władzy publicznej w wydaniu decyzji w przedmiocie odmowy dostępu do informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela to stanowisko, z wyżej wskazanych przyczyn.
Skoro z akt nie wynika, że przed jej wniesieniem skarżący zwracał się do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie, a skarżący również tego oświadczenia nie złożył, skarga jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlega odrzuceniu.
Z tych przyczyn postanowiono jak w sentencji.