Uzasadnienie
- - l
M. M. i E. M. wnieśli skargę na bezczynność Starosty N., jak ostatecznie sprecyzowali w piśmie z dnia 21 czerwca 2016 r. chodzi o bezczynność po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 sierpnia 2011 r., sygn. II SA/Kr 842/09.
Wezwani o wykazanie, że przed wniesieniem skargi wyczerpali tryb określony w art. 37 k.p.a. tj. złożyli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia wyjaśnili podstawę swoich żądań i podkreślili, że nie zostali do tej pory pouczeni o wniesieniu zażalenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga ta jest niedopuszczalna.
Art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z z 2016 r. póz. póz. 718) - dalej określanej jako p.p.s.a. - stanowi, iż skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. W przypadku skargi na bezczynność przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia w trybie wskazanym w art. 37 k.p.a. Zażalenie to jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego (por. postanowienie z dnia 7 maja 2014 r., sygn. II OSK 1083/14, LEX nr 1467706).
Skarżący mimo wezwania nie dołączyli do akt sprawy zażalenia na bezczynność Starosty N. wniesionego w trybie art. 37 k.p.a.
Wobec powyższego należało odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z uwagi na niedopuszczalność skargi wskutek niewyczerpania środków zaskarżenia.
O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.