Uzasadnienie
W dniu [....].06.2002 r. skarżący A.N. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Urzędu Gminy T. Z dniem 1.01.2004 r., nastąpiła reorganizacja sądownictwa administracyjnego. Skarga w sprawie mniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.).
Zgodnie z art. 52 § l p.o.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Do skargi na bezczynność organu mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące w ogóle warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Jednym z warunków wniesienia skargi do sądu, w myśl wyżej powołanego przepisu, jest "wyczerpanie środków zaskarżania". Takim środkiem odwoławczym jest, zażalenie na nie załatwienie sprawy w terminie (art. 37 § l kpa), które składa się do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W związku z tym, zarządzeniem z dnia 19.07.2004 r., zwrócił się Sąd do skarżącego aby w terminie tygodniowym wyjaśnił, czy składał zażalenie o którym wyżej była mowa. W odpowiedzi skarżący w piśmie z dnia [....].07 2004 r., wyjaśnił, że zażalenie na nie załatwienie sprawy nie składał bo Urząd Gminy jako jednostka samorządu nie ma organu wyższego stopnia. Pogląd skarżącego w tej kwestii jest oczywiście błędny bowiem w sprawach dotyczących administracji architektoniczno-budowlanej organem wyższego stopnia jest Wojewoda.
W tym stanie rzeczy nie można uznać aby skarżący wyczerpał środki zaskarżania o których wyżej była mowa, a co jest warunkiem złożenia skargi. W tej więc sytuacji należało uznać, że skarga jest niedopuszczalna, co na podstawie art. 58 § l pkt. 6 p.o.p.s.a. musi prowadzić do jej odrzucenia.