Uzasadnienie
postanowienia z dnia 22 czerwca 2012 r.
Pismem nadanym w dniu 27 marca 2012 r. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia 30 października 2008 r. znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania o udzielenie decyzji o środowiskowym uwarunkowaniu inwestycji polegającej na budowie myjni samochodowej ręcznej – jednostanowiskowej w miejscowości P..
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jego odwołanie od w/w decyzji z dnia 30 października 2008 r. Wójt Gminy P. przesłał pismem z dnia 24 listopada 2008 r. do SKO w [...] i "Od tego czasu do dnia dzisiejszego (tj. 28 miesięcy od dnia przesłania odwołania) nie nastąpiło rozstrzygnięcie sprawy...".
Skarżący wniósł o natychmiastowe rozpatrzenie sprawy przez WSA w Krakowie oraz zarządzenie wyjaśnienia przyczyny i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie.
W odpowiedzi na w/w skargę dnia 27 marca 2012 r. SKO w [...] wniosło o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270) oraz art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r., tj. ze względu na niezłożenie przez skarżącego do SKO w [...] wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Ponadto Kolegium dodało, iż w dniu 16 kwietnia 2012 r. rozpatrzyło odwołanie A. S., wydając decyzję (znak: [...]) o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji z dnia 30 października 2008 r. znak: [...] w całości.
Kolegium podniosło także, iż zgodnie z przyjętą w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładnią prawną, przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność sąd administracyjny uwzględnia stan faktyczny i prawny sprawy w dniu wydania orzeczenia. Tym samym w przypadku, gdy decyzja została wydana po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe, z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. postanowienie NSA z 06.07.2006 r., sygn. I OSK 480/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W ocenie Kolegium należało zatem skonstatować, iż w dniu wpłynięcia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucana bezczynność tut. Kolegium już nie istniała, co - w przypadku, gdyby nawet skarżący uprzednio wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa (co jednak nie nastąpiło) - uzasadniałoby umorzenie postępowania sądowego w sprawie bezczynności na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 kwietnia 2012 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi nadanej w dniu 27 marca 2012 r. poprzez przedłożenie dokumentu wykazującego, że przed wniesieniem skargi złożył do SKO w [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni o doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 maja 2012 r., zatem termin do jego wykonania upłynął w dniu 24 maja 2012 r. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał w/w wezwania.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 k.p.a. albo w przepisach szczególnych w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a);
2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.).
W myśl natomiast przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka), przy czym – zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. – przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie – taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Przepis art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwany dalej k.p.a.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011r., przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Mając na uwadze, że przepisy prawa nie przewidują organu wyższego stopnia nad samorządowym kolegium odwoławczym, skarga na bezczynność tego organu winna zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym jest mowa w powołanym art. 37 § 1 k.p.a. jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który strona musi wyczerpać, aby móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem jednak, że środek ten przysługiwał stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że skarżący nie spełnił warunku określonego w art. 37 § 1 k.p.a., albowiem przed wniesieniem skargi nie wezwał Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do usunięcia naruszenia prawa. Skarga do sądu administracyjnego złożona bez wyczerpania przewidzianego ustawą środka zaskarżenia przysługującego w postępowaniu przed właściwymi organami, jest skargą niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i jako taka podlega odrzuceniu.
Sąd na marginesie zauważa, iż nie uwzględnił argumentu Kolegium, że postępowanie sądowe w niniejszej sprawie winno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., albowiem nie jest możliwe merytoryczne badanie takiego wniosku przed zbadaniem dopuszczalności wniesienia skargi.
Mając powyższe na względzie Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.