Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 - dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, stanowi środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OZ 893/13, Lex Omega nr 1385941). Wobec tego wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, nie poprzedzone zażaleniem w trybie art. 37 § 1 k.p.a., powoduje odrzucenie takiej skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi, wniesionej przez Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak wynika z oświadczenia strony skarżącej, nie składała ona zażalenia na niezałatwienie sprawy. Spółdzielnia podniosła ponadto, że przedmiotem skargi była czynność organu administracji – pozostawienie podania (wniosku o pozwolenie na budowę) bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., wobec czego nie miała obowiązku składania zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a.
Na czynność, jaką stanowi pozostawienie podania bez rozpatrzenia, nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Strona, uznająca pozostawienie bez rozpatrzenia za bezpodstawne nie może zatem wnieść żadnego środka prawnego na tę czynność, natomiast może kwestionować stan bezczynności, związany z nierozpatrzeniem podania. Takie stanowisko jest konsekwentnie i jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1042/13, Lex Omega nr 2003860; orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gdańsku, z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1130/16, Lex Omega nr 2239147; w Warszawie, z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt VI SAB/Wa 27/16, Lex Omega nr 2159896; w Gorzowie Wielkopolskim, z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Go 5/15, Lex Omega nr 1937689).
Ponieważ skarga została wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia i wobec tego była niedopuszczalna, Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.