Uzasadnienie
E. S. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w zakresie wniosku z dnia 16 grudnia 2016r. o udostępnienie w trybie informacji publicznej, co do braku odpowiedzi na pytania zawarte w tym piśmie, dotyczące tego kto udzielał odpowiedzi na pisma skarżącego z dnia 22.01.2015r., 26.08.2015r., 5.10.2015r, 7.10.2015r., 13.10.2015r., pod jakim numerem zostały zarejestrowane pisma skarżącego, kto z pracowników nadał na poczcie odpowiedzi na te pisma, czy burmistrz osobiście dyktował odpowiedzi na te pisma, oraz innych kwestii co do rejestrowania korespondencji wnoszonej przez skarżącego do organu, wysyłania na nią odpowiedzi w zakresie wymiany okien w lokalach komunalnych, w tym mieszkaniu zajmowanym przez skarżącego.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż odpowiedź na wniosek została udzielona poprzez przesłanie skarżącemu pisma z dnia 23.12.2016r., Nr [...] iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, natomiast korespondencja kierowana do skarżącego podpisywana była przez osoby upoważnione przez Burmistrza Miasta i Gminy, wskazano także kserokopie stron z księgi nadawczej Urzędu Miasta i Gminy w O. potwierdzające wysłanie odpowiedzi na pismo z dnia 23.12.2016r. oraz potwierdzenie odbioru w dniu 11 stycznia 2017 r. w/w pisma podpisane przez E. S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 ze zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 cytowanego artykułu w pkt 8 w związku z pkt 4 precyzuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, w tym na bezczynność w dokonywaniu czynności materialno – technicznych z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień wynikających z przepisów prawa.
Skarga nie jest zasadna, gdyż żądanie zawarte we wniosku z dnia 16 grudnia 2016r. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej u.d.i.p.).
Przedmiotem żądania była kwestia stosowania wewnętrznej procedury udzielania odpowiedzi na pisma skarżącego w zakresie postępowania co do wymiany okien w lokalach komunalnych, w tym mieszkaniu zajmowanym przez skarżącego z powodu ich złego stanu. Dotyczyło to w szczególności podania pod jakim numerem zostały zarejestrowane pisma skarżącego, konkretnie który z pracowników nadawał na poczcie odpowiedzi na te pisma, czy burmistrz osobiście dyktował odpowiedzi na te pisma, oraz innych szczegółów co do rejestrowania korespondencji wnoszonej przez skarżącego do organu, wysyłania na nią odpowiedzi.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sporne w niniejszej sprawie było tylko czy żądanie zawarte we wniosku stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu wg u.d.i.p. Pozostałe okoliczności faktyczne nie były w sprawie sporne.
Kwestie dostępu do informacji publicznej kompleksowo reguluje w/w ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, której zapisy służą realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji dotyczącej funkcjonowania organów władzy publicznej wynikającego z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Reguluje ona zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, procedurę i tryb, w tym także przypadki, w których dysponent informacji publicznej odmawia jej udostępnienia. Pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie katalogu otwartego wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11).
Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Dla oceny zasadności wniosku o udostępnienie informacji publicznej będącego przedmiotem niniejszej sprawy, należało przede wszystkim ustalić z punktu widzenia przedmiotowego, czy w świetle u.d.i.p. żądane przez skarżącego informacje mają walor informacji publicznej.
Żądane we wniosku z dnia 16 grudnia 2016r. informacje nie miały takiego waloru, gdyż jedynie pośrednio dotyczyły wytworzenia dokumentów urzędowych, którymi były zaś konkretne odpowiedzi organu na pisma kierowane przez skarżącego. Żądane we wniosku skarżącego dane nie były wyrazem stanowiska organu, nie były też w żaden sposób wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, stanowiąc jedynie wyjaśnienie kwestii pod jakim numerem pisma skarżącego były rejestrowane, przez jakich pracowników, kto dyktował treść odpowiedzi, kto je podpisywał itd. Informacje te zostały bądź zawarte w oficjalnych pismach kierowanych do skarżącego, bądź nie mają waloru oficjalności w kwestii pracowników organu wykonujących czynności techniczne i biurowe, gdyż nie odnoszą się nawet do propozycji dotyczącej sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, dotyczą jedynie pewnych procedur biurowych i wewnętrznych, służą wprawdzie realizacji jakiegoś zadania, ale nie przesądzają w żaden sposób o kierunku działania organu.
Uzewnętrznienie i oficjalną formę przyjmują natomiast dopiero finalne odpowiedzi na pisma skarżącego tj. korespondencja kierowana do skarżącego podpisywana przez osoby upoważnione przez Burmistrza Miasta i Gminy.
W ocenie Sądu z okoliczności kontrolowanej sprawy wynika, iż skarżony organ podjął działania zgodne z wymogami u.d.i.p. w terminie 14 dni, informując skarżącego o swoim stanowisku, które było zasadne w zakresie oceny braku charakteru informacji publicznej podlegającej obowiązkowi udostępnienia w oparciu o u.d.i.p. Gdy sprawa nie ma charakteru informacji publicznej, wystarczało zatem zawiadomienie o tym wnioskodawcy zwykłym pismem informującym, co nastąpiło w niniejszej sprawie. W świetle bowiem art. 13, 14 i 16 u.d.i.p. jedynie dokumenty stanowiące informację publiczną objęte wnioskiem o udostępnienie informacji winny zostać udostępnione w formie czynności materialno – technicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bądź winno się wydać decyzję o odmowie udostępniania takich informacji w formie decyzji administracyjnej. Przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. swoją regulacją nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną.
W wypadku ustalenia, że informacja, o której udzielenie strona zwróciła się nie jest informacją publiczną, stanowisko organu odmawiające jej udzielenia powinno być wyrażone w formie pisemnej odpowiedzi, zawierającej argumentację w przedmiotowym zakresie i wobec spełnienia tego organ nie pozostaje w stanie bezczynności.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku, oddalając skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.