Uzasadnienie
A. P. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżąca napisała, iż prowadzi gospodarstwo domowe wraz z matką, która zarabia 1.000 zł miesięcznie. Skarżąca jest studentką, nie posiada własnych odchodów. Skarżąca nie posiada majątku w postaci nieruchomości, oszczędności czy przedmiotów wartościowych. Zobowiązania i stałe wydatki obciążające rodzinę związane są ze spłatą pożyczki na leczenie skarżącej w kwocie 7.000 zł. We wniosku strona oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, ani z radcą prawnym.
Referendarz sądowy zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", wynika że osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych praw przed sądem.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i osobistą wnioskodawczyni w tym: brak dochodu i majątku, referendarz sądowy uznał, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżąca jest studentką pozostającą na utrzymaniu matki, która zarabia 1.000 zł miesięcznie. Z tych powodów wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie, o czym orzeczono jak w postanowieniu na mocy art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. kp