Uzasadnienie
Skargą z dnia 12 września 2013r. Z. R. zaskarżyła do sądu administracyjnego bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Wójta Gminy N. z dnia [...], nr [...] w sprawie kosztów udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej po pierwsze z uwagi na fakt, iż postanowieniem z dnia [...], nr [...] organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność zażalenia na ww. postanowienie organu I instancji.
Po drugie w ocenie organu II instancji skarga na bezczynność jest niedopuszczalna bowiem skarżąca nie wyczerpała trybu, o którym mowa w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa, zatem nie skorzystała z przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej w granicach, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.).
Stosownie natomiast do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm., w skrócie u.d.i.p.) jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.).
W postanowieniu z dnia 25 października 2012r, sygn. akt I OSK 2359/12, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż: "Ustalenie wysokości opłaty za dostęp do informacji publicznej nie następuje w drodze postanowienia, od którego przysługuje zażalenie, lecz w drodze aktu, stwierdzającego obowiązek poniesienia opłaty oraz ustalającego jej wysokość, który kreuje zobowiązanie o charakterze finansowym. Akt ten może być określony przykładowo jako: "zarządzenie", "zawiadomienie", "wezwanie", czy "informacja", jak również może nie zawierać określenia formy i stanowić pismo skierowane do wnioskodawcy. Samo zawarcie w treści pisma informacji o wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej wypełnia dyspozycję normy z art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Przyjęta nazwa pisma nie ma jednak znaczenia, gdyż nie jest to decyzja czy postanowienie, lecz akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Od takich aktów nie przysługuje zażalenie, lecz wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Po dokonaniu takiego wezwania i bezskutecznym upływie terminu, przewidzianego do zajęcia stanowiska przez organ, bądź też po odmowie uwzględnienia wystosowanego wezwania, przysługuje skarga do właściwego sądu administracyjnego." – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Podobne stanowisko wyrażone zostało w wyroku NSA z dnia 5 lutego 2008r., sygn. akt I OSK 581/07; jak również w wyrokach WSA w Poznaniu z dnia 12 września 2012r., sygn. akt IV SA/Po 475/12 oraz z dnia 16 lutego 2012r., sygn. akt IV SA/Po 1211/11 – orzeczenia dostępne w CBOSA.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż na postanowienie Wójta Gminy N. z dnia [...], nr [...], nie przysługiwało skarżącej zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. (co zostało rozstrzygnięte postanowieniem Kolegium z dnia [...], nr [...]), lecz wezwanie organu I instancji do usunięcia naruszenia prawa. Dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia skarżącej przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego na akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., który przybrał jedynie formę postanowienia Wójta Gminy N. z dnia [...], nr [...], chociaż postanowieniem nie jest. To z kolei oznacza, że zażalenie na postanowienie organu I instancji do organu odwoławczego było niedopuszczalne i tym samym, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1-4 P.p.s.a., skarżącej nie przysługiwała skarga na bezczynność organu II instancji.
Skarga wniesiona na akt, na który stosownie do art. 3 P.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Tak samo należy ocenić również skargę na bezczynność organu administracji, wykraczającą poza granice, w jakich przysługuje skarga do sądu administracyjnego na akty określone w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
a.bł.