Uzasadnienie
P. K. wniósł skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Uzasadniając skargę P. K. wyjaśnił, że w dniu 3 czerwca 2014 r. przesłał pocztą elektroniczną wniosek o udostępnienie w formie kserokopii/skanu protokołów kontroli sanitarnych (tematycznej lub interwencyjnej wraz z załącznikami m.in. arkuszem oceny stanu sanitarnego zakładu żywienia zbiorowego), przeprowadzonych przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w Ł. od 2011 roku w Restauracji A, przy ul. A 8 w Ł. Jednak do dnia 29 lipca 2014 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym samym w ocenie skarżącego pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej. Organ wskazał, że wbrew twierdzeniu skarżącego nie otrzymał wymienionego w skardze wniosku o udostępnienie informacji publicznej i o jego istnieniu dowiedział się dopiero z treści skargi.
W dniu 2 października 2014 r. organ nadesłał faxem pismo z dnia 11 sierpnia 2014 roku, z którego wynika, iż przesłano w tym dniu skarżącemu protokoły ze wszystkich kontroli sanitarnych, przeprowadzonych przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w Ł., począwszy od roku 2011 w restauracji "A", zlokalizowanej przy ul. A 8 w Ł. Pismem z dnia 15 października 2014 r. P. K. cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Sąd nie stwierdził, by w rozpoznawanej sprawie istniały przesłanki uniemożliwiające skuteczne cofnięcie skargi. Cofnięcie skargi uznał więc za dopuszczalne. Tym samym, żądanie strony rezygnującej z kontynuowania postępowania sądowego stało się wiążące dla sądu.
Sprawa podlega zatem umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym sąd orzekł jak w postanowieniu.
Stosownie do przepisu art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwrócił stronie cały uiszczony wpis.
A. P.