Uzasadnienie
J. R. w dniu 19 maja 2017 roku zaskarżył do sądu administracyjnego bezczynność Prezydent Miasta Ł. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, po decyzji kasatoryjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. Skarżący podkreślił, że ww. decyzji w sposób prawidłowy Prezydent Miasta Ł. nie wydał od 29 grudnia 2006 roku pomimo obowiązujących w sprawie wyroków: WSA w Łodzi z dnia 13 lutego 2009r., sygn. akt II SA/Łd 911/08, WSA z dnia 3 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Łd 843/10, NSA z dnia 15 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 1251/11, WSA z dnia 29 stycznia 2010r., sygn. akt II SAB/Łd 80/09; WSA z dnia 3 lutego 2010r. sygn. akt II SA/Łd 927/09 oraz ostatniej decyzji SKO w P. z dnia [...], nr [...].
Skarżący podniósł także, że w przedmiotowej sprawie wzywał Prezydenta Miasta Ł. dwukrotnie do terminowego wypełnienia obowiązku wynikającego z Kodeksu postępowania administracyjnego. Pomimo upływu czasu przewidywanego w K.p.a. decyzja nie została wydana.
Na tej podstawie skarżący wniósł o ukaranie organu grzywną za notoryczne uchybianie terminom. Wcześniej w sprawie ukarano już Prezydenta Miasta Ł. grzywną wyrokiem WSA w Łodzi, sygn. akt SA/Łd 927/09.
Prezydent Miasta Ł. wniósł o oddalenie skargi podkreślając złożony charakter sprawy, wielokrotne kontrole decyzji w trybie instancyjnym oraz okoliczność, iż skarżący dokonywał zmiany wniosku oraz kontestuje wydawane decyzje, ustalające warunki zabudowy dla spornej inwestycji.
Na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 roku skarżący przyznał, iż nie składał zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu. Przesądzające znaczenie dla takiej oceny skargi ma data jej wniesienia – 19 maja 2017 roku. Skarga podlega zatem ocenie według stanu prawnego obowiązującego w tym dniu. Uwaga ta odnosi się zarówno do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – w skrócie: "Ppp.s.a.", jak i przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – kodeks postępowania administracyjnego (t.j. dz.U. z 2013 r. poz.267 ze zm.).
Należy wyjaśnić, że co do zasady wniesienie skargi do sądu administracyjnego winno zostać poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 1 p.p.s.a.).
W przypadku zaskarżenia bezczynności organu środkiem zaskarżenia w myśl art. 37 p 1 k.p.a. (w brzmieniu na dzień 19 maja 2017 roku) było zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Dopiero złożenie takiego zażalenia otwiera drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu.
Poza sporem jest, ze skarżący takiego zażalenia nie złożył, skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna wobec niewyczerpania trybu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Wprawdzie do skargi dołączono wezwania do wydania decyzji, skierowane do organu I instancji. Wezwanie to jednak nie wyczerpuje przesłanek art. 37 § 1 k.p.a.
Na marginesie zauważyć należy, że na mocy art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017.poz.935) treść powołanego art. 37 została zmieniona i w miejsce zażalenia do organu wyższego stopnia wprowadzono instytucję ponaglenia organu do organu wyższego stopnia. Ustawa ta jednak weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 roku, zaś stosowanie do jej art. 16 do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Stąd wniosek, że skarżący obowiązany był poprzedzić złożenie skargi na bezczynność wniesieniem zażalenia do SKO w trybie art. 37 § 1 w brzmieniu dotychczasowym.
Z uwagi na powyższe sąd orzekł jak w punkcie 1. postanowienia, orzekając w punkcie 2. o zwrocie wpisu na rzecz skarżącego na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
LS