Uzasadnienie
Pismem z dnia 27 maja 2016 r. R. P. - reprezentowana przez adwokata T. Z. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o: pkt 1 - zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie przewidzianym ustawą (14 dni); pkt 2 - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiotowej sprawie; pkt 3 - zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w wysokości 17 zł tytułem opłaty za pełnomocnictwo, 100 zł tytułem opłaty sądowej oraz 480 zł tytułem kosztów adwokackich.
Motywując skargę jej autor podniósł, że skarżąca w dniu 11 maja 2016 r. wniosła do Starosty mailem o przesłanie w odpowiedzi na jej adres mailowy (ujawniony wraz z przedmiotowym wnioskiem) umowy bądź umów cywilnych zawartych przez Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczących stałej obsługi prawnej powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu albo przesłanie informacji, że umowy takie nie zostały zawarte. W przypadku posiadania w/w umowy bądź umów wniosła o przesłanie w/w w formie skanów.
W terminie przewidzianym ustawą organ, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie udostępnił wnioskowanej informacji w żądanej formie, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia (ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), co skutkuje uznaniem, że jest on w stanie bezczynności.
Odpowiadając na skargę Starosta [...] uznał ją za uzasadnioną i wyjaśnił, że skarżąca nie została poinformowana o innym niż ustawowy terminie załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z powodu nieplanowanego urlopu pracownika, który zajmuje się przygotowywaniem odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Informacja nie mogła być skarżącej przekazana w terminie 14 dni zakreślonym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ konieczna była analiza dokumentów z lat 2002-2015. Przygotowanie dokumentów, o których przesłanie wnioskowała skarżąca, było dodatkowo utrudnione z powodu kilkukrotnej zmiany kierownictwa Starostwa Powiatowego w P. w przywołanym w zdaniu poprzednim okresie, jak też różnymi formami zatrudnienia radców prawnych w tym czasie. Jednocześnie organ poinformował, że wniosek skarżącej został zrealizowany 9 czerwca 2016 r. poprzez przesłanie na adres poczty elektronicznej skarżącej skanów umów, o których przesłanie wnosiła.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W rozumieniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Skarga R. P. dotyczy bezczynności Starosty [...] w zakresie udostępnienia informacji publicznej zgodnie z treścią wniosku z dnia 11 maja 2016 r.
Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "u.d.i.p.".
Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 - Lex nr 1264728).
Starosta [...] jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., natomiast dokumenty, których udostępnienia domagała się skarżąca we wniosku z dnia 11 maja 2016 r., dotyczą bezspornie informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i pkt 5 lit. c, ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 u.d.i.p. następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4).
Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).
Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw.
z art. 16 ust. 1 ustawy).
Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.
W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest fakt, że organ w dacie wniesienia skargi pozostawał w bezczynności. Bezczynność ta ustała jednak po wniesieniu skargi, ponieważ jak wynika z treści odpowiedzi na skargę w dniu 9 czerwca 2016 r. organ przesłał na adres email skarżącej skany umów, o które wnosiła. Skoro zatem cel skargi na bezczynność został osiągnięty, sąd za bezprzedmiotowe uznał orzekanie w sprawie zobowiązania organu do załatwienia wniosku i w tym zakresie w punkcie 2 wyroku umorzył postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zważywszy na stosunkowo krótki okres bezczynności sąd w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego.
O kosztach postępowania sądowego należnych skarżącej od organu sąd rozstrzygnął w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800). Na zasądzoną kwotę 597 zł składają się: 100 zł – wpis sądowy od skargi, 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa, 480 zł – koszty zastępstwa adwokackiego.
LS