Uzasadnienie
Pismem z 23 kwietnia 2026 r. M. B. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą G. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność R. A. w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z 20 lutego 2026 r. w pełnym zakresie, tj. udzielenia informacji publicznej objętej pkt 2-5 oraz prawidłowego wykonania obowiązku w zakresie pkt 6-9, w terminie 14 dni od doręczenia akt sprawy, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała charakter rażącego naruszenia prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 8 000 zł oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że 20 lutego 2026 r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmujący szczegółowo wskazane dane i dokumenty dotyczące wydatkowania środków publicznych oraz sytuacji finansowej uczelni. Pismem z 9 marca 2026 r. organ przedłużył termin rozpatrzenia wniosku do 20 kwietnia 2026 r. powołując się na szczególnie skomplikowany charakter sprawy. 22 kwietnia 2026 r., a więc już po upływie przedłużonego terminu, organ przesłał odpowiedź, która w istocie nie stanowi załatwienia sprawy. Organ udostępnił wyłącznie jeden dokument (objęty pkt 1 wniosku), całkowicie pominął żądania zawarte w pkt 2-5 nie udzielając żadnej informacji ani nie wydając decyzji odmownej, a w zakresie pkt 6-9 ograniczył się do ogólnikowego odesłania do Biuletynu Informacji Publicznej bez wskazania konkretnych dokumentów lub miejsc ich publikacji. Takie działanie stanowi w ocenie skarżącego klasyczny przykład bezczynności organu.
Brak odpowiedzi na część wniosku stanowi bezczynność, organ nie może zastępować udzielenia informacji ogólnym odesłaniem do BIP, a w przypadku odmowy udostępnienia informacji zobowiązany jest wydać decyzję administracyjną. Organ nie dopełnił żadnego z powyższych obowiązków. Dodatkowo odpowiedź została udzielona po upływie terminu.
W ocenie skarżącego zachowanie organu nosi znamiona rażącego naruszenia prawa, ponieważ całkowicie zignorował znaczną część wniosku, nie wydał decyzji odmownej mimo oczywistego obowiązku, zastosował pozorne odesłanie do BIP, które nie umożliwia identyfikacji żądanych informacji oraz przekroczył samodzielnie wyznaczony termin. Działanie to nie może być uznane za zwykłe uchybienie, lecz świadome uchylanie się od realizacji obowiązków wynikających z u.d.i.p. Nadto, zdaniem skarżącego, należy zaznaczyć, że ponad 2 miesiące na dostarczenie trzyzdaniowej odpowiedzi i dwustronicowego wniosku, będącego w posiadaniu uczelni, trudno uznać za "szczególnie skomplikowany charakter sprawy".
Odnosząc się do wniosku o wymierzenie grzywny, skarżący stwierdził, że jest on zasadny z uwagi na oczywisty brak realizacji obowiązków ustawowych, konieczność przeciwdziałania praktyce pozornego załatwiania wniosków oraz ochronę prawa obywateli do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o stwierdzenie, że bezczynność organu (o ile Sąd stwierdzi jej wystąpienie) nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa i oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że 20 lutego 2026 r. skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej obejmujący dziewięć punktów i dotyczący: (1) kopii wniosku AP do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o zwiększenie subwencji (znak: [...]); (2-5) dokumentów potwierdzających realizację zakupów wyposażenia dydaktycznego finansowanych ze środków przyznanych decyzją nr [...] z dnia 13 maja 2025 r. (umów, zamówień, faktur, protokołów odbioru, dokumentów OT i kart środków trwałych); (6-8) informacji o realizacji planu rzeczowo-finansowego i wyników finansowych AP za lata 2023-2025 oraz planu na rok 2026, kopii planów rzeczowo-finansowych i sprawozdań finansowych; (9) informacji o lokalach mieszkalnych pozostających w dyspozycji AP. Pismem z 9 marca 2026 r. organ poinformował wnioskodawcę, że wniosek zostanie rozpatrzony do 20 kwietnia 2026 r. z uwagi na szczególnie skomplikowany charakter sprawy i zakres żądanych danych, działając na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. 22 kwietnia 2026 r. organ udzielił odpowiedzi na wniosek przesyłając w załączniku kopię wniosku AP skierowanego do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 25 marca 2025 r. realizując pkt 1 wniosku.
Jednocześnie organ wskazał, że środki uzyskane na mocy decyzji nr [...] będą wydatkowane w ramach realizacji ogólnego planu modernizacji zaplecza dydaktycznego Uczelni, a informacje wskazane w pkt 6-9 wynikają z dokumentów publicznych opublikowanych w Biuletynie Informacji Publicznej AP w zakładce Uchwał R.U. oraz Z.K..
Odnosząc się do poszczególnych punktów wniosku, organ stwierdził, że pkt 1 wniosku został w pełni zrealizowany. Kopia pisma została przekazana w załączniku do odpowiedzi z 22 kwietnia 2026 r. i w tym zakresie bezczynność organu nie wystąpiła i skarga podlega oddaleniu jako bezprzedmiotowa.
Odnosząc się do pkt 2-5 wniosku organ stwierdził, że nie posiada wnioskowanych dokumentów. W odpowiedzi organ wyraźnie wskazał, że pozyskane środki "będą wydatkowane", a więc w czasie przyszłym, w ramach realizacji ogólnego planu modernizacji zaplecza dydaktycznego Uczelni. Oznacza to jednoznacznie, że w dacie udzielania odpowiedzi zakupy finansowane ze wskazanej subwencji nie zostały jeszcze zrealizowane. Żądane dokumenty, czyli umowy, faktury, protokoły odbioru, dokumenty OT, karty środków trwałych oraz sprawozdania rozliczeniowe, nie istnieją zatem w zasobach AP na chwilę sporządzenia odpowiedzi na wniosek jak i odpowiedzi na skargę. Organ spełnił obowiązek informując skarżącego, że środki z decyzji nr [...] będą dopiero wydatkowane. Poinformowanie to, choć mogło być sformułowane precyzyjniej, jednoznacznie wskazuje, że dokumenty objęte pkt 2-5 wniosku nie są w posiadaniu organu, ponieważ odpowiednia procedura zakupowa nie została jeszcze przeprowadzona. Poinformowanie wnioskodawcy stanowi prawidłowe i wystarczające załatwienie wniosku w tej części.
W zakresie pkt 6-9 wniosku, organ wskazał, że odesłanie do BIP było prawidłowe. Organ nie ograniczył się do lakonicznego odesłania "patrz BIP", lecz wskazał wnioskodawcy skonkretyzowaną sekcję BIP AP – zakładkę "Uchwały R.U. oraz Zarządzenia Kanclerza", w której opublikowane są informacje objęte pkt 6-9 wniosku: Plany rzeczowo-finansowe A.P. (pkt 6 i 7 wniosku) są zatwierdzane przez Radę Uczelni w formie uchwał, które jako dokumenty publiczne są publikowane w BIP AP w wyodrębnionej zakładce Uchwał R.U.. Sprawozdania finansowe A.P. za kolejne lata (pkt 8 wniosku) podlegają zatwierdzeniu przez właściwe organy uczelni, a dokumenty z tym związane są ujawniane w BIP AP. Zasady i kryteria przydziału lokali mieszkalnych oraz informacje o zasobie mieszkaniowym AP (pkt 9 wniosku) wynikają z Z.K. publikowanych w BIP AP. Wskazanie konkretnej sekcji BIP zawierającej wnioskowane informacje jest wystarczające dla realizacji obowiązku organu w świetle art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Organ nie pozostaje zatem w bezczynności w sytuacji, gdy żądane informacje są dostępne w BIP, a wnioskodawca został o tym prawidłowo poinformowany.
Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności w jakimkolwiek zakresie, Rektor wniósł o stwierdzenie, że ewentualna bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ nie pozostał bierny na wniosek, bowiem 9 marca 2026 r. pisemnie poinformował o przedłużeniu terminu i jego nowej dacie, działając na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Odpowiedź na wniosek została udzielona 22 kwietnia 2026 r., czyli zaledwie dwa dni po upływie przedłużonego terminu. Tak nieznaczne przekroczenie terminu nie może być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa.
Co więcej, skarga została złożona dzień po udzieleniu odpowiedzi przez organ, co świadczy o tym, że wnioskodawca wniósł skargę nawet bez oczekiwania na reakcję organu. Organ podjął natomiast realne działania: przesłał pismo informujące o przedłużeniu terminu, a następnie udzielił merytorycznej odpowiedzi w odniesieniu do posiadanych informacji i dokumentów. Organ działał aktywnie, dochowując wymaganej staranności w stopniu umożliwiającym wykluczenie kwalifikacji rażącego naruszenia prawa.
Odnosząc się do wniosku o wymierzenie grzywny, organ wskazał, że grzywna jest środkiem ultima ratio stosowanym w sprawach, w których organ wykazał całkowitą bierność lub rażące lekceważenie obowiązków ustawowych. W niniejszej sprawie organ terminowo poinformował o przedłużeniu terminu, udzielił merytorycznej odpowiedzi na wniosek, zrealizował pkt 1 wniosku przesyłając wymagany dokument, wyjaśnił brak dokumentów objętych pkt 2-5, wskazał konkretną sekcję BIP dla informacji objętych pkt 6-9. Ponadto żądana kwota 8 000 zł jest rażąco wygórowana i nie odpowiada skali ewentualnego uchybienia.
Konkludując organ stwierdził, że wniesienie skargi było zatem przedwczesne i nieuzasadnione.
W piśmie z 25 czerwca 2026 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i wskazał, że twierdzenia organu zawarte w odpowiedzi na skargę nie zasługują na uwzględnienie.
Organ dopiero w odpowiedzi na skargę po raz pierwszy wyraźnie stwierdził, że dokumenty objęte pkt 2-5 wniosku nie istnieją i nie znajdują się w jego posiadaniu. Takiej informacji nie zawierała odpowiedź z 22 kwietnia 2026 r. Ponadto ustalenie, że określone dokumenty nie istnieją lub nie znajdują się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, nie wymaga co do zasady wielotygodniowego postępowania wyjaśniającego ani korzystania z instytucji przedłużenia terminu z powodu szczególnie skomplikowanego charakteru sprawy.
Natomiast w zakresie pkt 6-9 wniosku w odpowiedzi z 22 kwietnia 2026 r. organ nie wskazał żadnych konkretnych dokumentów, numerów uchwał, numerów zarządzeń, dat ich wydania ani adresów publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ ograniczył się wyłącznie do ogólnego odesłania do zakładek "Uchwały R.U." oraz "Zarządzenia Kanclerza". Takie wskazanie nie pozwala na identyfikację dokumentów zawierających żądane informacje i nie stanowi prawidłowego wykonania obowiązku wynikającego z u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą G. M. B. została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z kolei w myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
- 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
- 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie, co już wyżej wskazano przedmiotem skargi M. B. uczynił bezczynność R. A. w P. polegającą na nieudzieleniu w pełnym zakresie informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego z dnia 20 lutego 2026r.
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi Sąd w pierwszej kolejności dokonał oceny jej dopuszczalności pod kątem zachowania warunków formalnych do jej wniesienia. Jak wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 59 § 2 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że w przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest jednak konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa ani ponaglenie (por. wyroki NSA z 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12; z 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/1; wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 września 2014 r., II SAB/Łd 103/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym należało uznać, że skarga jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia zaś przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok NSA z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8;
- 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11;
- 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia;
- 4) udostępniania w centralnym repozytorium. Natomiast według art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Podkreślenia również wymaga, że u.d.i.p. wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też w drodze decyzji administracyjnej, odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że R. A. w P., bez wątpienia należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Również nieudostępnione w pełnym zakresie informacje, których udzielenia domagał się skarżący we wniosku z dnia 20 lutego 2026r., stanowią w ocenie Sądu informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p., gdyż wykorzystanie subwencji na zakup i modernizację wyposażenia dydaktycznego oraz dokumenty z tym związane, a także składniki majątku jak i sprawozdania finansowe niewątpliwie związane jest z wydatkowaniem środków publicznych. Powyższe nie jest kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Jednocześnie organ nie wykazał zaistnienia jakichkolwiek przewidzianych prawem przesłanek wyłączających lub ograniczających możliwość udzielenia żądanych informacji w spornym zakresie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do żądania oznaczonego jako punkt 1 wniosku, należy wskazać, że organ przesłał skarżącemu kopię wniosku Rektora. Nie oznacza to jednak pełnego wykonania obowiązku informacyjnego, skoro skarżący wyraźnie żądał doręczenia tej kopii "wraz ze wszystkimi załącznikami". Z akt sprawy, w tym z treści odpowiedzi organu, nie wynika jednoznacznie, czy wniosek Rektora posiadał załączniki, a jeżeli tak — czy zostały one skarżącemu przekazane. W tym zakresie odpowiedź organu ma zatem charakter niepełny. Organ powinien był wprost wskazać, że przekazuje wniosek wraz ze wszystkimi załącznikami, albo wyjaśnić, że załączniki nie istnieją bądź nie znajdują się w jego posiadaniu.
W zakresie punktów 2–5 wniosku odpowiedź organu w ogóle nie odnosi się do przedmiotu żądania. Skarżący domagał się bowiem udostępnienia oznaczonych kategorii dokumentów, takich jak umowy, faktury, protokoły, dokumenty OT oraz ewidencja. Tymczasem organ poprzestał na ogólnym stwierdzeniu dotyczącym realizacji ogólnego planu modernizacji zaplecza dydaktycznego. Z treści odpowiedzi na skargę wynika, że następujące zdanie było odpowiedzią na wniosek skarżącego w zakresie tych punktów cyt. "Jednoczenie wskazuję, że pozyskane środki będą wydatkowane w ramach realizacji ogólnego planu modernizacji zaplecza dydaktycznego Uczelni.". Tego rodzaju odpowiedź nie stanowi udostępnienia informacji publicznej, gdyż nie zawiera ani żądanych dokumentów, ani jednoznacznej informacji o ich braku, ani decyzji odmownej.
Jeżeli organ faktycznie nie dysponował jeszcze wskazanymi dokumentami, obowiązany był poinformować o tym skarżącego wprost w odpowiedzi na wniosek. Wyjaśnienie takiej okoliczności dopiero w odpowiedzi na skargę nie konwaliduje wcześniejszego stanu bezczynności. W postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej istotne jest bowiem załatwienie wniosku w ustawowym terminie i w prawidłowej formie, a nie dopiero przedstawienie argumentacji w toku postępowania sądowoadministracyjnego.
Sąd podkreśla, że informacja publiczna udostępniana na wniosek powinna odpowiadać treści żądania. Odpowiedź ogólna, opisowa lub odnosząca się jedynie do szerszego kontekstu sprawy nie zastępuje obowiązku udostępnienia konkretnych dokumentów, o które wystąpiono. Jeżeli wnioskodawca żąda faktur, umów, protokołów lub ewidencji, organ nie może uznać wniosku za zrealizowany przez wskazanie ogólnego celu inwestycji albo modernizacji.
Również w zakresie punktów 6–9 wniosku sposób działania organu nie może zostać uznany za prawidłowe udostępnienie informacji publicznej. Co do zasady dopuszczalne jest wskazanie wnioskodawcy, że żądana informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej. Warunkiem skuteczności takiej odpowiedzi jest jednak oznaczenie miejsca publikacji w sposób precyzyjny, pozwalający na bezpośrednie dotarcie do żądanej informacji. Organ powinien wskazać konkretną podstronę, dokument, numer uchwały lub zarządzenia, datę albo bezpośredni odnośnik, a nie jedynie ogólną zakładkę serwisu.
Odesłanie skarżącego do zakładek "Uchwały R.U." oraz "Zarządzenia Kanclerza" należało zatem uznać za zbyt ogólne. Z odpowiedzi organu nie wynika, które konkretnie uchwały lub zarządzenia zawierają żądane dane, ani czy dokumenty te obejmują wszystkie informacje objęte wnioskiem.
Nie można przyjąć, że organ realizuje obowiązek informacyjny przez wskazanie ogólnego miejsca, w którym potencjalnie mogą znajdować się dokumenty powiązane tematycznie ze sprawą. Jeżeli informacja jest już opublikowana, organ powinien umożliwić wnioskodawcy łatwe i jednoznaczne jej odnalezienie. Jeżeli natomiast publikowane dokumenty nie zawierają gotowej odpowiedzi na żądanie, organ powinien udzielić informacji wprost albo wyjaśnić, dlaczego jej nie posiada bądź dlaczego nie może jej udostępnić w żądanej formie.
W konsekwencji organ pozostawał w bezczynności w zakresie, w jakim nie udzielił odpowiedzi pełnej i adekwatnej do poszczególnych punktów wniosku. Bezczynność w sprawach dostępu do informacji publicznej zachodzi nie tylko wtedy, gdy organ całkowicie milczy, lecz także wtedy, gdy udzielona odpowiedź nie realizuje żądania, jest pozorna, niepełna albo odnosi się do innych okoliczności niż wskazane we wniosku. Załatwienie wniosku wymaga bowiem dokonania jednej z czynności przewidzianych przez ustawę: udostępnienia informacji, poinformowania o jej braku, prawidłowego wskazania miejsca jej publikacji albo wydania decyzji odmownej, jeżeli zachodzą ku temu podstawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż przedstawienie skarżącemu niepełnej informacji publicznej, co jak wyżej wykazano miało miejsce w rozpoznawanej sprawie stanowi naruszenie art. 13 u.d.i.p. i jako takie postrzegać należy za kwalifikowaną formę bezczynności R. A. w P. jako podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. Jednocześnie w ocenie Sądu, mając na uwadze okres czasu jaki upłynął od dnia złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenie informacji publicznej (przekroczenie maksymalnego 2-miesięcznego terminu i gołosłowne uzasadnienie przedłużenia) jak i to, że część z żądanych danych nie została udostępniona skarżącemu do dnia wydania niniejszego orzeczenia Sądu uznać należy, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Odnosząc się do argumentacji organu prezentowanej w udzielonej odpowiedzi na skargę, Sąd jeszcze raz wskazuje, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej istotne jest załatwienie wniosku w ustawowym terminie i w prawidłowej formie, a nie dopiero przedstawienie argumentacji w toku postępowania sądowoadministracyjnego.
W konsekwencji stwierdzenia, iż organ dopuścił się rażącej bezczynności, Sąd za uzasadnione uznał nałożenie na organ grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Podkreślić należy, że podstawowym warunkiem dla stwierdzenia istnienia materialnoprawnej podstawy wymierzenia grzywny organowi w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. jest upływ terminu do załatwienia sprawy. Grzywna nie ma bowiem na celu wyłącznie dyscyplinowania organów administracji, ale ma w szerszym zakresie przeciwdziałać ich opieszałości w prowadzeniu spraw oraz służyć usuwaniu negatywnych skutków wynikających z bezczynności postępowania. W tej sprawie organ nie zareagował na wniosek skarżącego w sposób prawidłowy a i sama odpowiedź na wniosek nastąpiła po przekroczeniu ustawowych terminów, co nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia. Mając zatem na względzie powyższe ustalenia Sąd uznał, że kwota 500 zł, orzeczona w pkt sentencji 3 wyroku, w realiach niniejszej sprawy jest odpowiednia.
Na marginesie dodać trzeba, że wysokość orzeczonej grzywny jest znikoma, albowiem Sąd, zgodnie z art. 154 § 6 p.p.s.a. może ją wymierzyć do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów jednocześnie należy wskazać, że organ próbował udzielić odpowiedzi na wniosek co uzasadnia wymierzenie minimalnej grzywny.
Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3 i § 1a p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia żądania skarżącego w pełnym zakresie określonym we wniosku z dnia 21 lipca 2025 r., w terminie 14 dni od dnia zwrotu organowi akt wraz z prawomocnym orzeczeniem, stwierdzając jednocześnie, że organ dopuścił się bezczynności, która to bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 1 i pkt 2 wyroku). W przedmiocie wymierzonej organowi grzywny Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku). O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt 4 wyroku).
MR