Uzasadnienie
W dniu 21 lutego 2001 r. Margeritta D. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie uzyskania wjazdu na posesję oraz swobodnego prawa do parkowania.
W uzasadnieniu podniosła między innymi, iż w dniu 26 maja 2000 r. zwróciła się z wnioskiem do Starostwa Powiatowego w P. z prośbą o pomoc "w rozstrzygnięciu kwestii, która dotyczy dobrosąsiedzkich stosunków" i braku miejsca do parkowania samochodów przed posesją, której jest współwłaścicielem, co jest wynikiem złego usytuowania budynków mieszkalnych sąsiadów - Kazimierza i Czesławy D. oraz skarżącej i jej rodziców, położonych w Dz. przy ul. S. Budynki oraz znajdujące się w nich garaże, a także ogrodzenia usytuowane są bowiem w taki sposób, że skarżąca i jej sąsiedzi mają "bramę w bramie", zagradzają sobie wzajemnie dojazd, co rodzi konflikty.
We wniosku tym domagała się rozstrzygnięcia "kto popełnił nieprawidłowość polegającą na tym, że obecnie budynki (...) stoją "brama w bramę", czy to wina któregoś z właścicieli polegająca na wybudowaniu niezgodnie z planem przestrzennego zagospodarowania, czy też plan ten był niewłaściwy?"
W przedmiotowej skardze Margeritta D. podnosi, iż złożony przez nią wniosek został przekazany do rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P., który za istotę postępowania uznał sprawę ogrodzenia i w tym zakresie wydawał rozstrzygnięcia.
Zdaniem skarżącej postępowanie administracyjne jest przewlekłe, wykazuje wiele zaniedbań i nienależycie wykonanych zadań, a ponadto rażąco narusza prawo.
Skarżąca zarzuca między innymi, iż:
- - postępowanie nabrało kierunek rozbieżny z jej oczekiwaniami, gdyż organ skupił się na sprawie ogrodzenia, podczas gdy nie posiada ona swobodnego prawa do korzystania z miejsc postojowych przed posesją oraz prawa do swobodnego wykonywania manewru wjazdu na własną posesję,
- - postępowanie jest przewlekłe i nasuwa wątpliwości co do prawdy obiektywnej i bezstronności rozpatrzenia wniosku,
- - nałożono na skarżącą obowiązek przedłożenia dokumentacji dotyczącej samowoli budowlanej ogrodzenia, co naraziło ją na koszty,
- - zgłaszała uwagi dotyczące dokumentacji przedłożonej przez Sławomira D. odnośnie jego ogrodzenia, a zwłaszcza usytuowania w tym ogrodzeniu bramy wjazdowej, jak i faktu, że otwiera się ona na ulicę.
W ocenie skarżącej jedynie zlikwidowanie tejże bramy rozwiązałoby konflikt i przywróciło normalny stan.
Margeritta D. zobowiązana do przedłożenia - w związku ze skargą do NSA na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. - dowodów na wyczerpanie trybu zażaleniowego z art. 37 par. 1 Kpa, złożyła kserokopię skargi skierowanej przez nią w dniu 13 września 2000 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. "na bezczynność organu w przedmiocie uzyskania wjazdu na posesji oraz swobodnego prawa do parkowania dla osób czasowo przebywających jako goście".
Załączyła ponadto odpis odpowiedzi na tę skargę wystosowaną do Margeritty D. w dniu 10 października 2000 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. w odpowiedzi na skargę Margeritty D. skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego poinformował, iż Margeritta D. i Sławomir D. zrealizowali samowolnie przed 1 stycznia 1995 r. ogrodzenia od strony ulicy S. położonej w Dz. W obszernym piśmie przedstawił przebieg postępowania i podjęte przez organ działania.
Podniósł między innymi, iż postanowieniami z dnia 10 sierpnia 2000 r. (...) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał zarówno skarżącej, jak i Sławomirowi D. wykonanie projektu powykonawczego architektoniczno-budowlanego wraz z inwentaryzacją geodezyjną przedmiotowych ogrodzeń w zakresie lokalizacji bram wjazdowych na teren posesji z drogi gminnej. Zostały one wydane na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U nr 38 poz. 229 ze zm./.
Po przedłożeniu dokumentów i uzupełnieniu jej braków decyzją z dnia 11 stycznia 2001 r. Starostwo Powiatowe w P. stwierdziło zdatność do użytku ogrodzenia Kazimierza i Margeritty D. i udzieliło pozwolenia na jego użytkowanie, a Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powiadomił strony, iż obowiązek wynikający z postanowienia (...) z dnia 10 sierpnia 2000 r. został wykonany.
Natomiast po przedłożeniu przez Sławomira D. projektu powykonawczego zrealizowanego ogrodzenia wraz z inwentaryzacją geodezyjną Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 listopada 2000 r. (...) nakazał Sławomirowi D. wykonanie określonych w projekcie powykonawczym ogrodzenia czynności celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, tj. przebudowanie bramy od strony działki nr ewid. 195 tak, aby otwierała się tylko do wewnątrz działki oraz uzupełnienie ogrodzenia o słup skrajny przy działce nr ewid. 193 bezpośrednio przy budynku mieszkalnym sąsiada.
Decyzja ta, po rozpatrzeniu od niej odwołania Margeritty D., została utrzymana w mocy decyzją z dnia 22 stycznia 2001 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powołuje się ponadto na treść pisma Urzędu Miasta i Gminy w Dz. z dnia 18 października 2000 r. (...), którym organ ten w toku prowadzonego postępowania poinformował, iż wobec braku planu szczegółowego osiedla, na którym zlokalizowane są przedmiotowe działki nr 194 i 195 w Dz. przy ul. S., określającego w sposób ścisły zjazdy na posesje, mając na uwadze bezsporny okres użytkowania ww. działek, uzgadnia pozytywnie wjazdy na te działki pod warunkiem zachowania przepisów par. 18 ust. 1 i par. 43 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U 1999 nr 15 poz. 140/.
Podniósł również, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w odpowiedzi na skargę Margeritty D. z dnia 12 września 2000 r. poinformował skarżącą, iż do Zarządu Gminy Dz. jako zarządcy drogi gminnej, którą jest ulica S., należy wydawanie zezwoleń na zjazdy z drogi, co wynika z art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /t.j. Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838 ze zm./.
Margeritta D. w dodatkowo złożonym do Sądu obszernym piśmie z dnia 24 kwietnia 2001 r. zgłosiła zarzut, iż została wprowadzona w błąd przez Starostwo Powiatowe w P., które skierowało rozpoznanie jej wniosku do PINB.
Tymczasem, mimo prowadzonego postępowania, w którym brała czynny udział, nie udzielono jej odpowiedzi, czy zarówno skarżąca, jak i przebywające u niej czasowo inne osoby, posiadają prawo do swobodnego parkowania samochodu.
W piśmie przedstawiła przebieg postępowania podkreślając okoliczność, iż na wniosek sąsiadów jej ojciec - Kazimierz D. w sierpniu 2000 r. był wezwany przez policję na przesłuchanie jako sprawca wykroczenia drogowego polegającego na zaparkowaniu samochodu przed bramą wjazdową na posesję skarżącej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do regulacji zawartej w art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 tejże ustawy.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności /por. T. Woś "Postępowanie sądowoadministracyjne", Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, Wyd. II zmienione, str. 63/.
Terminy załatwienia spraw i czynności, których należy dokonać w związku z ich przekroczeniem, uregulowane są w art. 35-36 Kpa.
Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia /art. 37 par. 1 Kpa/.
Stosownie do treści art. 34 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...).
W przedmiotowej sprawie powyższy tryb został wyczerpany, gdyż pismem z dnia 12 września 2000 r. nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 13 września 2000 r. Margeritta D. wniosła "skargę" do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na bezczynność organu - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. w przedmiocie "uzyskania wjazdu na posesję oraz swobodnego prawa parkowania dla osób czasowo przebywających jako goście".
Jednakże w ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącej, Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w P. nie można skutecznie postawić zarzutu bezczynności.
Pismo Margeritty D. z dnia 26 maja 2000 r., które zainicjowało postępowanie, zwraca uwagę na trudności związane z parkowaniem samochodów przed posesją skarżącej i wjazdem na nieruchomość, spowodowaną w jej ocenie złym usytuowaniem budynków mieszkalnych ze znajdującymi się w nich garażami oraz ogrodzeniami i umiejscowionych w nich bram.
W tej sytuacji zaistniały, zdaniem Sądu, podstawy do wszczęcia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., co też nastąpiło, przede wszystkim w celu sprawdzenia legalności powstania ogrodzeń od strony ulicy usytuowanych na działkach nr 194 i 195 w Dz. przy ul. S. 15 i 17, a więc należących zarówno do skarżącej, jak i sąsiada Sławomira D. W wyniku poczynionych ustaleń organ stwierdził, iż obydwa ogrodzenia zrealizowane zostały bez wymaganego prawem zezwolenia przed 1 stycznia 1995 r., tj. przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U nr 89 poz. 414 ze zm./. Dlatego też podjął czynności i rozstrzygnięcia, które w oparciu o ustawę z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U nr 38 poz. 229 ze zm./ miały zmierzać do legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej.
Postanowienia i decyzje w tym przedmiocie organ wydał zarówno w stosunku do Sławomira D., jak i skarżącej, a pierwsze z nich zapadły po przeprowadzeniu wizji lokalnej w dniu 19 lipca 2000 r., tj. w dniu 10 sierpnia 2000 r.
Postępowanie w tym zakresie wobec Margeritty D. zostało zakończone decyzją z dnia 11 stycznia 2001 r., udzielającą pozwolenia na użytkowanie ogrodzenia działki nr 195 w Dz. od strony ulicy S., w związku z przedłożeniem przez nią projektu powykonawczego architektoniczno-budowlanego wraz z inwentaryzacją geodezyjną i opinią techniczną.
Natomiast w stosunku do Sławomira D. organ, po przekazaniu przez niego dokumentacji określonej w postanowieniu z dnia 10 sierpnia 2000 r., wydał w dniu 2 listopada 2000 r. decyzję nakładającą obowiązek wykonania w terminie 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się decyzji określonych decyzją robót, między innymi polegających na przebudowaniu bramy od strony działki nr ewid. 195 /należącej do skarżącej/ tak, aby otwierała się tylko do wewnątrz działki.
Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Margerittę D., została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia 22 stycznia 2001 r.
Decyzja ta nie została zaskarżona do NSA i jest ona ostateczna oraz prawomocna, a nałożony obowiązek został wykonany przez Sławomira D., co - jak wynika z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 czerwca 2001 r., zostało potwierdzone protokołem z dnia 15 maja 2001 r.
Mając na uwadze przebieg prowadzonego przez organ - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. - postępowania, nie można zarzucić, iż pozostawał on w bezczynności.
Celem skargi na bezczynność jest bowiem wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań, do których nawiązuje art. 17 ustawy o NSA.
Natomiast o skuteczności skargi na bezczynność nie może przesądzać okoliczność, iż podejmowane przez organ czynności i rozstrzygnięcia nie są satysfakcjonujące dla skarżącego, bądź wydawane są w sposób, który może stanowić przedmiot skargi wniesionej w trybie art. 227 Kpa.
Z tych wszystkich względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U nr 74 poz. 368 ze zm./.