Uzasadnienie
W dniu 1 lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga F. B. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w przedmiocie sprawdzenia prawidłowości wykonania obiektu budowlanego służącego do hodowli gołębi.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wraz ze skargą przesłał akta administracyjne sprawy oraz odpowiedź na skargę, w której wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na nieczerpanie środków zaskarżenia służących stronie w toku postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.
Skarga F. B., jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - przywoływanej dalej w tekście jako: p.p.s.a.) z uwagi na poniżej opisane okoliczności ustalone w sprawie.
W ocenie Sądu niezbędne jest wyjaśnienie, iż stosownie do przepisu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z przytoczonej normy prawnej jasno wynika zasada pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych. Zasada ta ma również zastosowanie w sprawach, w których przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji publicznej, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ. Zarówno w przypadku bezczynności organu administracji publicznej, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania przez ten organ administracji publicznej, takim środkiem jest wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako: k.p.a.). Zażalenie to należy złożyć do organu wyższego stopnia – w niniejszej sprawie będzie to [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. - nad organem pozostającym w ocenie strony w bezczynności – Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w S..
Przepis ten przewiduje, że jeżeli nie ma takiego organu wyższego stopnia strona winna wezwać organ, którego bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi do usunięcia naruszenia prawa – niewątpliwie z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Niemniej jednak, ponieważ lektura skargi nie pozwoliła na ustalenie czy skarżąca wyczerpała tryb opisany w art. 37 § 1 k.p.a. Sąd wezwał stronę do złożenia dowodu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy. W dniu 20 lipca 2016 r. wpłynęło do sądu pismo procesowe skarżącej, do którego załączyła m.in. kserokopię zażalenia adresowanego do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., opatrzone datą 22 czerwca 2016 r. I jak wynika z akt administracyjnych, przedmiotowe zażalenie wpłynęło do organu wyższego stopnia w dniu 23 czerwca 2016r.
Reasumując, jak wynika ze stempla pocztowego w dniu 31 maja 2016 r. skarżąca złożyła skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu a dopiero w dniu 22 czerwca 2016 r. złożyła zażalenie potwierdzające wyczerpanie trybu z art. 37 § 1 k.p.a. I wprawdzie dla skuteczności postępowania sądowego nie jest istotne, czy zażalenie na bezczynność zostało uwzględniane przez organ wyższego stopnia, czy też uznane za niezasadne, to niewątpliwie jednak złożenie przedmiotowego zażalenia winno zawsze poprzedzać wystąpienie ze skargą do sądu administracyjnego. Wyczerpanie omawianego trybu z art. 37 § 1 k.pa. jest bowiem warunkiem formalnym wystąpienia ze skargą. Wydaje się natomiast, iż przyczynkiem do złożenia przez stronę zażalenia w niniejszym przypadku było dopiero wezwanie Sądu do złożenia dowodu jego złożenia.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu w pełni uzasadniona jest ocena, iż w dniu orzekania skarżąca nie wyczerpała trybu z art. 37 § 1 k.p.a. na potrzeby skutecznego wystąpienia ze skargą na bezczynność z dnia 31 maja 2016 r. Jednocześnie jednak skoro w dniu 22 czerwca 2016 r. skarżąca złożyła zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. to oznacza to, iż obecnie – po dniu złożenia załażenia z dnia 22 czerwca 2016 r. -skarżąca może ponownie wystąpić ze skargą do sądu administracyjnego. Niniejsze postanowienie nie wyklucza bowiem rozpoznania sprawy po skutecznym wniesieniu kolejnej skargi.
Reasumując, wykorzystanie przez skarżącą dostępnych środków zaskarżenia dopiero po złożeniu skargi do sądu powoduje, iż złożona skarga jest niedopuszczalna, co obligowało Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. a.bł.