Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 listopada 2014 roku M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w
Łodzi skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 grudnia 2014 roku pełnomocnik skarżącego został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, wykazania, iż przed złożeniem skargi wystąpił do organu wyższego stopnia z zażaleniem na bezczynność organu oraz złożenia pełnomocnictwa - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono dnia 18 grudnia 2014 roku osobie opisanej jako pełnomocnik pocztowy. W terminie otwartym do usunięcia braków skargi strona uiściła wymagany wpis sądowy, natomiast nie wykonała pozostałej części wezwania.
Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2015 roku wezwano skarżącego do podpisania skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skierowano na adres skarżącego wynikający z akt administracyjnych. Przesyłkę awizowano w dniach 2 i 10 lutego 2015 roku, zaś jej zwrot nastąpił dnia 18 lutego 2015 roku.
W dniu 5 marca 2015 roku pełnomocnik strony złożył pełnomocnictwo do działania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi oraz wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, iż nie otrzymał żadnej informacji o potrzebie dostarczenia brakujących dokumentów. Stwierdził, że nie dotarła do niego żadna przesyłka pocztowa, a awizo wystawiono na jego ojca, czyli skarżącego. Dalej pełnomocnik strony przyznał, iż dnia 26 lutego 2015 roku telefonicznie uzyskał informację od pracownika Wydziału Informacji Sądowej tut. Sądu o brakach formalnych skargi.
Następnie pismem z dnia 23 marca 2015 roku pełnomocnik strony dalej wyjaśnił, iż przyczyna uchybienia terminowi ustała dnia 26 lutego 2015 roku w związku z w/w rozmową telefoniczną z pracownikiem Sądu. Jednocześnie wskazał, iż w grudniu 2014 roku przebywał za granicą i upoważnił do odbioru korespondencji swego znajomego, który odebrał wezwanie z Sądu, jednak nie przekazał mu żadnej informacji o brakach formalnych skargi. Ponadto pełnomocnik strony sprawdził w placówce pocztowej, iż było jedno awizo dla skarżącego, który w tym czasie przebywał za granicą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zasadą wyrażoną w art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. jest, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Nadto w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu.
Podkreślenia również wymaga, iż wniosek o przywrócenie terminu dla swej skuteczności wymaga równoczesnego dokonania czynności procesowej, której termin dotyczy.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do usunięcia braków skargi, który został złożony w terminie ustawowym wraz z jednoczesnym złożeniem pełnomocnictwa, spełnia wymogi formalne i może podlegać ocenie merytorycznej.
W treści wniosku oraz piśmie uzupełniającym zostały przywołane okoliczności będące przyczyną uchybienia terminowi do usunięcia braków skargi. W ocenie sądu okoliczności podane przez stronę skarżącą nie stanowią uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w niezachowaniu terminu do usunięcia braku formalnego skargi.
O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Należy dostrzec, że pełnomocnik strony na czas swej nieobecności w kraju ustanowił pełnomocnika pocztowego do obioru korespondencji. Ów zabieg okazał się skuteczny jeśli idzie o usunięcie braku fiskalnego skargi, bowiem to nastąpiło w ustawowym terminie. W ocenie Sądu strona skarżąca nie zdołała jednak uprawdopodobnić, że przesyłka sądowa (doręczona dnia 18 grudnia 2014 roku) mogła nie zawierać wezwania w zakresie usunięcia braków formalnych skargi. Sąd za niewiarygodne uznał twierdzenia strony skarżącej, iż nie otrzymała wezwania do złożenia pełnomocnictwa a jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi.
Należy podkreślić, iż zwrotne potwierdzenie odbioru tej przesyłki (k.20) jako jej zawartość wyraźnie wskazuje: "wezwanie do uiszczenia wpisu, złożenia pełnomocnictwa, wykazania dyspozycji art. 37 § 1 kpa". Strona, która odebrała przesyłkę miała obowiązek sprawdzić czy zawiera ona wszystkie wskazane w rubryce "rodzaj przesyłki" dokumenty. Należy przyjąć, iż w sytuacji, gdyby przesyłka nie zawierała części dokumentów, strona postępując racjonalnie i z należytą starannością winna zawiadomić Sąd o tym fakcie po otrzymaniu przesyłki, czego nie uczyniła. Powyższe okoliczności wskazują, że kwestionowana przez pełnomocnika skarżącego przesyłka została doręczona stronie w dniu 18 grudnia 2014 roku zgodnie ze wskazaną na druku potwierdzenia odbioru zawartością.
Twierdzenie pełnomocnika strony, iż upoważnił do odbioru korespondencji osobę, która nie przekazała mu żadnej informacji dotyczącej uzupełnienia braków formalnych skargi w istocie nie świadczy o braku winy w uchybieniu terminu. Nie ulega wątpliwości, że strona ponosi negatywne konsekwencji działań czy zaniedbań ustanowionego pełnomocnika, a z kolei pełnomocnik ponosi negatywne konsekwencje działań czy zaniedbań osób, którym zleca wykonanie określonych czynności związanych z reprezentacją strony.
Natomiast kolejne wezwanie strony do usunięcia braków formalnych skargi, a więc wezwanie bezpośrednio skarżącego do podpisania skargi, doręczone zostało w trybie zastępczym na podstawie art.73 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu. W niniejszej sprawie przesyłkę zawierającą wezwanie skarżącego do podpisania skargi awizowano w dniach 2 i 10 lutego 2015 roku, zaś jej zwrot nastąpił dnia 18 lutego 2015 roku. Zatem należało ją uznać za doręczoną stronie z dniem 17 lutego 2015 roku. W konsekwencji termin do podpisania skargi przez skarżącego upłynął bezskutecznie wraz z dniem 24 lutego 2015 roku.
Sąd zatem uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu, gdyż okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie dają podstaw do przyjęcia, że uchybienie to było niezawinione.
Zważywszy co powyżej, na podstawie art. 86 § 1 i 87 § 1 i 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
LS