Uzasadnienie
II SAB/Łd 2/08
W dniu 4 stycznia 2008r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga A.G. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie zasiłku celowego za miesiąc wrzesień. Skarżąca wniosła o nakazanie organowi dokonania wypłaty zaległego zasiłku wraz z odsetkami, za miesiąc wrzesień. Uzasadniając wyjaśniła, iż wielokrotnie upominała się o przyznanie zasiłku za okres od września do listopada 2007 roku, otrzymała jedynie zasiłek za listopad. Podniosła nadto, iż wystąpiła o pomoc do pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Ł.-W. jednakże spotkała się z odmową. Wniosła również o zobowiązanie pracownika socjalnego do udzielenia pomocy przy występowaniu z wnioskiem o przyznanie renty socjalnej.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, iż w dniu [...]r. skarżąca zgłosiła się po pomoc, wywiad środowiskowy został wyznaczony na dzień [...]r. jednak z uwagi na nieobecność strony nie został przeprowadzony. Kolejne zgłoszenie nastąpiło w dniu [...]7r. i wywiad przeprowadzony został w dniu [...]r. Natomiast decyzje o przyznaniu stronie pomocy od października 2007 roku zostały wydane w dniu [...]r.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 8 stycznia 2008r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie dowodów, iż przed złożeniem skargi do sądu, wystąpiła z zażaleniem na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., w trybie art. 37 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na powyższe skarżąca nadesłała pismo z dnia 27 stycznia 2008r., w którym wyjaśniła, iż występowała z pismem do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, jednakże pracownik socjalny odmówił potwierdzenia drugiej kopii przedmiotowego pisma, którą mogłaby złożyć.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie wymagań formalnych skargi, w tym dopuszczalność wniesienia skargi - art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Do warunków dopuszczalności skargi należy wyczerpanie środków zaskarżenia, zgodnie bowiem z art. 52 § 1 powołanej ustawy "skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy". Dotyczy to także skarg na bezczynność organów, które przewiduje art. 3 § 2 pkt 8 w/w ustawy.
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Ł., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć w tym przypadku sytuację, w której strona wpierw złoży zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie trybie art. 37 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powoływanej dalej jako "Kpa". Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 Kpa "na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia". Zażalenie takie wnosi się bezpośrednio do organu wyższego stopnia i jego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego tego organu. Dopiero po wyczerpaniu tej drogi strona może złożyć skutecznie skargę do Sądu, ponieważ jedynie wówczas wyczerpie wszelkie przysługujące jej w postępowaniu środki zaskarżenia i wypełni uregulowanie zawarte w art. 52 § 1 p.p.s.a.
W myśl ugruntowanego orzecznictwa sądowego warunkiem wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest uprzednie złożenie zażalenia w trybie art. 37 kpa, niezłożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem – por. postanowienie NSA z dnia 17 października 1997r., IV SAB 31/97, OSP 1998/10/185.
Wyczerpanie środków zaskarżenia zachodzi zarówno wtedy, gdy wnioskodawca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa, wymagane w odniesieniu do skarg na bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji, jak i wtedy, gdy wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, co jest wymagane przy bezczynności organu w zakresie czynności materialno-technicznych – wyrok WSA w Opolu z dnia 27 maja 2004r., II SAB/Op 1/04, ONSAiWSA 2005/2/33.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, iż strona skarżąca była wzywana do wykazania wyczerpania trybu z art. 37 §1 Kpa, w nadesłanej odpowiedzi nie wykazała natomiast, iż wystąpiła z zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. jako organu wyższego stopnia. Wskazywała na pismo, które skierowała do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, którego kopii nie posiada, przy czym niewątpliwie nie świadczy ono o wyczerpaniu trybu z art. 37 §1 Kpa. Również w aktach administracyjnych sprawy nie znajduje się żadne pismo strony, które skierowane byłoby do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i którego treść wskazywałaby, iż zostało złożone w trybie art. 37 §1 Kpa.
W świetle powyższego stwierdzić należy, iż skarga złożona do sądu jest skargą przedwczesną, w tej sytuacji skarżąca może być skutecznie wnieść skargę do sądu wyłącznie po wyczerpaniu trybu określonego w powoływanej normie prawnej.
Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniony był odrzucić skargę.
ar