Uzasadnienie
W dniu 2 marca 2005 roku J. M. wniósł skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wniosku o odszkodowanie w trybie art. 287 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270).
Zarządzeniem z dnia 30 maja 2005 roku, skarżący został wezwany do wykazania, iż wyczerpał tryb zażaleniowy na bezczynność Wojewody [...] w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie z dnia 14 czerwca 2005 roku J. M. wyjaśnił, że nie złożył zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkiego sądu administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270). Z treści art. 3 § 2 pkt l - 8 tej ustawy wynika, że skarga może dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje i postanowienia - pkt l i 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynności organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8.
Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę spraw.
W myśl art. 52 § l powołanej ustawy, skargę do sądu administracyjnego wnieść można po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy przy tym rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w terminie prawem przewidzianym, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy.
Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 30, poz. 168), stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § l k.p.a.).
Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § l powołanej ustawy ppsa.
W przedmiotowej sprawie zatem, skarżącemu na bezczynność Wojewody [...] służyło prawo złożenia zażalenia do właściwego w sprawie ministra. Z uwagi na to, że J. M. nie wyczerpał w/w trybu odwoławczego, sprawa niniejsza nie mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania. Niespełnienie bowiem przez skarżącego warunku określonego w art. 52 § l ustawy ppsa powoduje, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § l pkt 6 ppsa.
Rozstrzygnięcie to nie zamyka skarżącemu drogi do ponownej skargi na bezczynność, jeżeli organ właściwy do załatwienia sprawy pozostaje w zwłoce, oczywiście po wyczerpaniu drogi zażaleniowej, o której mowa w art. 37 kpa.
W odniesieniu natomiast do skargi na bezczynność Starosty Powiatu Z., polegającą na nieprzekazaniu wniosku skarżącego o odszkodowanie Wojewodzie [...], Sąd wyjaśnia, iż przekazanie pisma według właściwości jest czynnością materialno - techniczną nie objętą kognicją sądu zakreśloną powołanym wyżej przepisem art. 3 § 2 pkt l -8 ppsa, nie może więc być przedmiotem skargi do sądu.