Uzasadnienie
II SAB/Łd 221/16
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S.K., K.K. i H.S. na bezczynność Rady Miejskiej w B. w przedmiocie wygaszania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W dniu 22 listopada 2016 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo (z dnia 16 listopada 2016 r.) adw. T. K., w którym oświadcza, że "po przeanalizowaniu stanu prawnego w sprawie nie znalazłem podstaw do złożenia skargi kasacyjnej". Jednocześnie wniósł on o zasądzenie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej z urzędu.
Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze przedmiotu z treści przepisów wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, post. NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317). Wobec powyższego, jako że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania, co w konsekwencji oznacza uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona.
W ocenie Referendarza sądowego w rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, że pismo z dnia 16 listopada 2016 r. stanowiło opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, co uzasadniałoby wystąpienie z żądaniem przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Wobec powyższego na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.
AG