Uzasadnienie
W dniu 5 maja 2003 roku do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wpłynęła skarga A. K., reprezentowanego przez radcę prawnego J. C.-F., na bezczynność Prezydenta Miasta Ł., dotyczącą niezałatwienia w ustalonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, terminie wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Ł., przy ul. A 35 w prawo własności.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wyjaśnił, iż pismem z dnia 8 lipca 1999 r. skarżący złożył wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu położonego w Ł., przy ul. A 35, oznaczonego jako działka nr 71/3 o pow. 165 m². Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu owego wniosku odmówił wnioskodawcy przekształcenia jego prawa do gruntu w prawo własności, z powodu zajęcia działki pod drogę publiczną.
Na skutek odwołania wniesionego przez A. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu tejże sprawy, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], ponownie odmówił przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Z tego względu strona powtórnie odwołała się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., po czym organ II instancji decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił ww. decyzję Prezydenta Miasta Ł. i umorzył postępowanie tego organu. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi. Orzeczenie w tej sprawie jeszcze nie zapadło.
Organ administracji wskazał ponadto, iż A. K. pismem z dnia 22 sierpnia 2002 r. po raz kolejny złożył wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i jednocześnie wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia wspomnianej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto pismem z dnia 19 grudnia 2002 r. następnie wniosła zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta wniosku o przekształcenie.
Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] Nr [...] uznało zażalenie za nieuzasadnione. Podkreśliło przy tym w uzasadnieniu, iż organ I instancji podejmie działania, o ile Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyda stosowne orzeczenie.
W oparciu o powyższe wyjaśnienia Prezydent Miasta Ł. stwierdził, iż w postępowaniu organu I instancji nie doszło do przekroczenia terminów załatwienia sprawy, o których mowa w przepisach k.p.a. Dodał przy tym, iż wbrew temu, co wskazuje skarżący, rozstrzygnięcie w sprawie ze strony Prezydenta zapadło i będzie przedmiotem postępowania NSA – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi.
Po wniesieniu skargi w rozpoznawanej obecnie sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia 9 października 2003 r. (sygn. akt II SA/Łd 1708/00) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Na wniosek strony skarżącej postępowanie sądowe w sprawie niniejszej zostało zawieszone (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2004 r., a następnie podjęte (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2005 r.).
Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2005 r. pełnomocnik skarżącego okazała decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowe gruntu w prawo własności, wydaną po wyroku z dnia 9 października 2003 r. Wyjaśniła, iż od decyzji tej zostało złożone odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., które nie zostało jeszcze rozpoznane. Stwierdziła również, że w tej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i wniosła o jego umorzenie, podtrzymując jednocześnie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Tytułem wstępu wskazać przyjdzie, iż stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.), w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej "upsa".
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w ustawie.
Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 upsa, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2 (skarżący cofa skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania) stało się bezprzedmiotowe.
Skargę na bezczynność (milczenie) organu administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Gdy chodzi o bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej, to odnosi się ona zarówno do postępowania w pierwszej instancji, jak i do postępowania odwoławczego (por. M. Jaśkowska, M. Masternak, E. Ochendowski, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004 r., s. 65).
Ponadto w przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W rozpoznawanej sprawie A. K. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. polegającą na niewydaniu decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności. Tym niemniej, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika skarżącego, złożonym na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2005 r., postępowanie administracyjne w tym przedmiocie zostało zakończone wydaniem przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji administracyjnej (decyzja z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu w prawo własności), która następnie została zaskarżona przez A. K. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł..
W tym stanie rzeczy, rozpoznawanie skargi na bezczynność organu administracji publicznej w okolicznościach niniejszej sprawy, w sytuacji gdy organ ten wydał przedmiotową decyzję (choć zaznaczyć należy, że ze znacznym opóźnieniem), uznać należało za bezprzedmiotowe, a co za tym idzie, zbędnym stało się wydanie wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 29 sierpnia 1996 r., I SA 27/96, niepubl.).
Powyższy wniosek wywieść należy z treści przepisu art. 149 upsa. Stosownie bowiem do jego postanowień, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W piśmiennictwie podkreśla się przy tym, iż z cytowanego przepisu wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim przypadku należy umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność jako bezprzedmiotowe (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 216 oraz wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r., I SAB 201/99, niepubl.).
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 upsa, orzekł jak w postanowieniu.
W kwestii kosztów orzeczono na podstawie art. 201 § 1 upsa.