Uzasadnienie
W. K. i M. K. występująca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik E. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste. W motywach skargi wskazali, że w dniu 20 września 2000 r. zwrócili się do Prezydenta Miasta Ł. ze stosownymi wnioskami o oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu położonego w Ł. przy ul. A 62 wraz z przeniesieniem własności wzniesionych na tej nieruchomości budynków. Jako podstawę prawną żądania powołali przepisy art. 207 i art. 208 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Skarżący przedstawili szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania domagając się ostatecznie wyznaczenia organowi administracyjnemu terminu do załatwienia wniosków z dnia 20 września 2000 roku oraz wyjaśnienia przyczyn bezczynności organu w załatwieniu ich sprawy.
Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Stosownie do treści art. 3 § 1, § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Po myśli art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Z przywołanych wyżej przepisów wynika jednoznacznie, że do zakresu właściwości rzeczowej Sądów administracyjnych należy rozpoznawanie skarg na bezczynność organów administracji publicznej w ściśle określonych przypadkach, a mianowicie, gdy organ administracyjny nie wydaje w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4, bądź też nie wydaje pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w jednej z form określonych przepisami art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucają Prezydentowi Miasta Ł. bezczynność w załatwieniu ich wniosków z dnia 20 września 2000 r. o oddanie nieruchomości przy ul. A nr 62 w Ł. w użytkowanie wieczyste na podstawie art. 207 i 208 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "u.g.n.".
W myśl art. 27 u.g.n. sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej. Również przepisy art. 207 i 208 u.g.n. wyraźnie stanowią, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste po spełnieniu określonych przesłanek może nastąpić w drodze umowy.
W tym miejscu warto zwrócić uwagę na art. 232 § 1 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym grunty stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego i ich związków mogą być oddawane na podstawie umowy w użytkowanie wieczyste osobom fizycznym i osobom prawnym.
Brzmienie przywołanych przepisów nie nasuwa - w przekonaniu Sądu - wątpliwości interpretacyjnych i prowadzi do jednoznacznego wniosku, że oddanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami następuje w formie umowy cywilnoprawnej, a nie w drodze decyzji administracyjnej (postanowienia, innych aktów lub czynności). Zatem dochodzenie przez skarżących jakichkolwiek roszczeń w tym przedmiocie winno odbywać się na drodze postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, które zresztą tutejszy Sąd w pełni podziela przyjmuje się, że sprawy dotyczące oddania w użytkowanie wieczyste są sprawami, których nie obejmuje przepis art. 1 k.p.a., a w konsekwencji nie są sprawami, w których wydawana jest decyzja administracyjna. Żaden przepis u.g.n. nie nakłada na organ obowiązku orzeczenia w tym zakresie w formie decyzji (postanowienia) (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt I OSK 2002/11 - Lex nr 984383).
Podsumowując, skoro sprawa dotycząca oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste nie podlega rozstrzygnięciu w jakiejkolwiek formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., to żądanie skarżących o wydanie decyzji administracyjnej w tym przedmiocie pozbawione jest podstaw prawnych. W rezultacie więc skarga W. K., M. K. i E. J. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w sprawie oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste jest niedopuszczalna, co obligowało Sąd do jej odrzucenia.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd rozstrzygnął w punkcie drugim sentencji postanowienia w trybie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
LS