Uzasadnienie
W dniu 29 września 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga P. K. na bezczynność Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.
W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 września 2016r. skarżący został wezwany do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego oraz złożenie dowodu wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przedmiotowe wezwania zostały doręczone stronie w dniu 10 października 2016 r. Jednakże, skarżący pozostawił je bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.
Skarga P. K., jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - przywoływanej dalej w tekście jako: p.p.s.a.) z uwagi na poniżej opisane okoliczności ustalone w sprawie.
Stosownie do przepisu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z przytoczonej normy prawnej wynika zasada pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego, zgodnie z którą skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych. Zasada ta ma również zastosowanie w sprawach, w których przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji publicznej, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez organ. Zarówno w przypadku bezczynności organu administracji publicznej, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania przez ten organ administracji publicznej, takim środkiem jest wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej jako: k.p.a.). Zażalenie to należy złożyć do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w ocenie strony w bezczynności. Przepis ten przewiduje, że jeżeli nie ma takiego organu wyższego stopnia strona winna wezwać organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi do usunięcia naruszenia prawa – niewątpliwie z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Niemniej jednak, ponieważ lektura skargi nie pozwoliła na ustalenie czy strona skarżąca wyczerpała tryb opisany w art. 37 § 1 k.p.a. sąd wezwał stronę do złożenia dowodu wniesienia zażalenia na niezałatwienie sprawy. Wezwanie sądu strona skarżąca pozostawiła bez odpowiedzi, podobnie jak wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego.
Reasumując, niewykorzystanie przez stronę skarżącą dostępnych środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu powoduje, iż złożona skarga jest niedopuszczalna, co obligowało sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a.
A. P.