Uzasadnienie
J. P. zaskarżył do sądu bezczynność Wójta Gminy C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W treści skargi skarżący zażądał m.in. zobowiązania Wójta Gminy C. do nadania biegu urzędowego jego wnioskom i pismom składanym do Wójta i Przewodniczącej Rady Gminy C., jak też do udzielenia mu na nie odpowiedzi. Skarżący powołał się przy tym na Konstytucję RP oraz ustawę o dostępie do informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy C. wniósł o odrzucenie skargi w zakresie zarzutów dotyczących dyskryminowania skarżącego przez organ administracji oraz ograniczania jego praw konstytucyjnych.
Ponadto Wójt Gminy C. dodał, że na wszelką składaną do organu korespondencję skarżący otrzymuje odpowiedzi. Jednakże odpowiedzi te nie są dla skarżącego satysfakcjonujące, a więc z każdą z nich prowadzi kolejną polemikę. Skarżący wnioskując o nadanie "biegu urzędowego" jego pismom i wnioskom nie sprecyzował o jakie pisma i wnioski chodzi, co jest istotne ze względu na fakt, że tylko w samym roku 2016 skarżący złożył do organu 45 pism.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 7 października 2016r. skarżący został wezwany do sprecyzowania skargi przez wskazanie dat i przedmiotu poszczególnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej składanych przez niego do organu administracji. Z zawartego w ww. wezwaniu pouczenia wynikało, że nieusunięcie braku skargi w terminie 7 dni będzie skutkowało jej odrzuceniem.
Stosowne wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 października 2016r.
W ustawowym terminie, skarżący nadesłał pismo, w którym oświadczył, że wnosi o "przejęcie" wszystkich pism i wniosków na różne okoliczności, składanych przez niego do Wójta Gminy C. w roku 2015 i 2016. Skarżący dodał, że wykonanie nałożonego na niego przez sąd obowiązku nie jest możliwe z powodu dużej ilości pism, jakie kierował do organu, a także z powodu braku wiedzy prawniczej oraz chorobę natury psychicznej, na którą skarżący cierpi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) - w skrócie: "P.p.s.a." - skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braku skargi, jednakże pomimo informacji o skutkach niewywiązania z ww. obowiązku w ustawowym terminie i związanym z tym rygorem odrzucenia skargi, skarżący nie wskazał ani dat, ani przedmiotu poszczególnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej składanych przez skarżącego do organu administracji, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu.
Wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku nie stanowi z pewnością jego pismo z dnia 26 października 2016r., w którym skarżący, zamiast wskazania konkretnego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, skierowanego do Wójta Gminy Czerniewice, domagał się rozpoznania przez sąd wszystkich pism skarżącego z lat 2015-2016 skierowanych do tego organu. Skarżący nie może bowiem przerzucać ciężaru określenia przedmiotu skargi na sąd. W postanowieniu z dnia 19 maja 2011r., Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że "określenie przedmiotu stwierdzenia bezczynności należy wyłącznie do wnoszącego skargę i nie może być przedmiotem domniemania." – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Na marginesie wskazać wypada, że zarzuty skierowane pod adresem Wójta Gminy C., Przewodniczącej Rady Gminy C. oraz Kierownika Zakładu Usług Komunalnych w C. w zakresie sprawowania przez nich urzędów i stanowisk nie mieszczą się w ramach zakreślonych przepisami art. 3 § 2 P.p.s.a., czyli spraw należących do kognicji sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 5 pkt 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej, jak i w sprawach wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi. Ewentualną skargę w tym zakresie można by było zakwalifikować jako skargę powszechną, o której mowa w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz.
23) – w skrócie: "k.p.a.". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest jednak pogląd, iż w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w zakresie skarg i wniosków, normowanym przepisami Działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. W postępowaniu skargowym uregulowanym w Dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Skarga z art. 227 k.p.a. jest bowiem odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w tym trybie nie podlega kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 24 lipca 2013r., sygn. akt I OSK 960/13 – orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych powodów sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.
A. P.